نقد نظريه بسط تجربه نبوي - ربانی گلپایگانی، علی - الصفحة ٩١ - فصل سوم شارع چه كسي است ؟

( ثُمّ جَعَلناكَ عَلي شَرِيعَةٍ مِن الأَمرِ فَاتَّبِعْها وَ لا تَتَّبِعْ أَهواءَ الَّذِينَ لا يَعْلَمُونَ ) ؛ [١] سپس تو را بر شريعتي از دين قرار داديم ؛ پس پيرو آن شريعت باش و از خواسته هاي آنان كه حقيقت را نمي دانند پيروي مكن .

پيش از اين آيه ، درباره ي شريعت تورات فرموده است :

( وَ لَقَد آتَيْنا بَنِي إِسرائِيلَ الْكِتابَ وَ الحُكْمَ وَ النُّبُوَّةَ . . . ) ؛ [٢] به بني اسراييل ، كتاب و حكم و نبوّت عطا كرديم .

مقصود از كتاب در اين آيه تورات است كه در برگيرنده ي شريعت موسي عليه السلام است ؛ و ممكن است مقصود از كتاب ، تورات و انجيل باشد . كاربردهاي كتاب در قرآن كريم بيانگر اين است كه مقصود از آن ، شريعت آسماني و مقصود از حكم ، دستورهاي آسماني است كه وظايف افراد بشر را در زمينه هاي مختلف بيان مي كند ، و كتاب آسماني و احكام الهيِ بيان شده در آن ، از طريق نبوّت به بشر ابلاغ مي گردد ؛ بنابراين ، كتاب ، حكم و نبوّت با يكديگر ملازمه دارند . [٣]

خداوند در آيه اي ديگر از قرآن كريم بر اين مطلب تأكيد كرده است كه او قرآن را بر پيامبر صلّي الله عليه و آله فرو فرستاده و خود آن را حفظ خواهد كرد :

( إِنّا نَحْنُ نَزَّلنَا الذِّكرَ وَ إِنّا لَهُ لَحافِظُونَ ) ؛ [٤] ما خود قرآن را بر تو فرو فرستاديم و خود حافظ آن خواهيم بود .

هم چنين درباره ي اين كه تشريع مخصوص خداوند است ، مي فرمايد :

( . . . إِنِ الحُكْمُ إِلاّ لله أَمَرَ ألاّ تَعبُدُوا إِلاّ إِيّاهُ ذلِكَ الدِّينُ القَيِّمُ وَ لكِنَّ أَكثَرَ النّاسِ لا يَعْلَمُون ) ؛ [٥] حكم ( امر و نهي ‌ تشريع ) مخصوص خداوند است . ( بر اين اساس ) امر كرده است كه جز او را پرستش نكنيد ، آيين توحيد ، دينِ استوار و قوام بخش حيات انسان است ، ولي اكثر افراد بشر نمي دانند .