نقد نظريه بسط تجربه نبوي - ربانی گلپایگانی، علی - الصفحة ١٤٣ - مصلحت هاي پنهان در احكام ديني

و احكام مزبور موضوعيت ندارد .

پاسخ اين است كه ، بي ترديد ، احكام اسلامي تابع مصالح و مفاسد مربوط به حيات مكلّفان است و عدالت ، امنيّت و آسايش خاطر در زندگي دنيوي از اغراض شريعت و احكام اجتماعي اسلامي است ؛ ولي ، نه فلسفه و غايت احكام عبادي اسلام صرفاً اخروي است و نه فلسفه و غايت احكام اجتماعي اسلام صرفاً دنيوي ، بلكه اين دو همراه و مكمّل يكديگرند .

نماز در عين اين كه معراج مؤمنان است [١] و پرهيزگاران را به ساحت ربوبي مقرّب مي سازد ، [٢] تجلّي ذكر خداوند است [٣] كه آرامش بخش روح و روان مي باشد [٤] و ، از سوي ديگر ، انسان را از زشتي ها و ناپاكي ها دور مي سازد [٥] و ، در نتيجه ، در سوق دادن جامعه به سوي امنيّت و عدالت نقش بسزايي دارد .

روزه ، اگر چه عامل پارسايي انسان است ، [٦] در چاره جويي نسبت به مشكلات بينوايان و نيز سلامتي [٧] جسمي انسان سودمند و كارساز است .

حج در عين اين كه يكي از زيباترين جلوه هاي بندگي و اخلاص را به نمايش مي گذارد ، منافع اجتماعي و سياسي مسلمانان [٨] را نيز برآورده مي سازد .

زكات اگر چه در حلّ مشكل فقر نقش اساسي دارد ، موجب تزكيه و پالايش روح و روان انسان نيز هست . [٩]

ازدواج ، افزون بر اين كه پاسخ گوي غريزه ي جنسي انسان و حافظ نسل بشري