البته، اجزاى مستفاد از اين بيان فقط يك اجزاى ظاهرى است. اين بيان ثابت مى‌كند چيزى كه آن فتوا را در زمان خودش ساقط كند، وجود ندارد؛ يعنى براساس اين بيان، اجزا نسبت به بقاى حجيت آن فتوا به لحاظ آن اعمال مترتب مى‌شود و روشن است كه حجيت فتوا چيزى جز حجيت ظاهرى نيست، پس اجزايى كه از محض حجيت آن فتوا استفاده مى‌شود نيز، ظاهرى است .

در نتيجه، اگر دليل اجزا منحصر به اين باشد، مقلد بايد از گرفتار كردن خود درعلم تفصيلى به خلاف پرهيز كند؛ يعنى اگر مقلد نماز ظهر را براساس تقليد از فقيه اول، قصر بخواند و سپس آن فقيه فاسق شود و عدول به كسى كه فتوا به تمام داده است بر مقلد واجب شود، بايد نماز ظهر را به صورت تمام اعاده كند، نه به سبب اينكه نماز قصرش نسبت به تكليف ظهر مجزى نبوده است، بلكه به اين سبب كه نماز عصرش صحيح باشد.