اين مقاله در شش محور سامان يافته است. در محور اول به ادله تقليد پرداخته شده و نويسنده، ارتكاز عقلا و روايات را به عنوان ادله جواز تقليد مطرح كرده، سپس به طرح و رد ادله عدم جواز تقليد پرداخته است. محور دوم به اين موضوع مى‌پردازد كه آيا كسى كه داراى ملكه استنباط است مى‌تواند استنباط نكند و از ديگرى تقليد كند. نويسنده معتقد است كه تقليد در بعضى از فروض، براى او جايز است. محور سوم در باره مجتهد متجزّى است، نويسنده هر چند عمل متجزّى به فتواى خودش را با حفظ شرايط جايز دانسته اما حصول شرايط را براى او دشوار مى‌داند. در محور چهارم به وظيفه مجتهد غير اعلم پرداخته و افتاء غير اعلم را جايز مى‌داند. در محور پنجم، بررسى شده كه چگونه احكام ظاهرى كه شرايطش فقط براى فقيه حاصل مى‌شود، در حق مقلّد منجّز خواهد بود. محور ششم به موضوع اجزاى فتواى سابق از قضا و اعاده مى‌پردازد.

كليد واژگان: تقليد، اجتهاد، حكم ظاهرى، حكم واقعى، افتاء، سيره عقلا، مجتهد متجزّى، اجزاء، ارتكاز عقلا.