گرچه سعى مؤلف بر اين بوده است كه هيچ فرعى بدون دليل ذكر نشود، اما گاه بدون استناد به هيچ دليلى، فتوا مى‌دهد؛ براى نمونه، وى در پايان فصل مربوط به باب زكات، براى زكات دهنده، خريدن آنچه را به عنوان صدقه خارج كرده، جايز دانسته و برآن به آيه شريفه «احل الله البيع» استدلال مى‌كند، امّا اين معامله را مكروه مى‌داند و دليلى بر كراهت ارايه نمى‌كند. (٣٣) او در اين فرع با شيخ در «خلاف» هماهنگ است كه بر حكم به كراهت، دليلى اقامه نكرده است. (٣٤)

مآخذ متشابه القرآن: عبارات بخش فقهى كتاب،، غالباً از دو كتاب «الناصريات» و «الانتصار»، سيد مرتضى، كتاب «مسائل الخلاف» شيخ طوسى، كتاب «غنيه»، ابن زهره حلبى و تفسير «تبيان» شيخ طوسى گرفته شده و بدون ذكر منبع گاه عيناً و گاه همراه با تلخيص مطرح شده است (٣٥). البته، اين سخن بدان معنا

(٣٣) متشابه القرآن، ج٢، ص١٧٥ ـ ١٧٦.
(٣٤) الخلاف، ج٢، ص١١٦.
(٣٥) براى نمونه مقايسه شود: المسائل الناصريات، ص ٩٢ ـ ٩٣ با متشابه القرآن، ج٢، ص١٥٨ ـ ١٥٩ ذيل آيه :«وإن كنتم جنباً فاطهّروا»؛ الخلاف، ج١، ص ٤٧٣ با متشابه القرآن ،ج٢،ص ١٥٨ ذيل قوله تعالى «وثيابك فطهرّ»؛الخلاف ،ج١،ص ١٠٩ با متشابه القرآن، ج٢، ج١٥٨، ذيل قوله تعالى «يا أيها الذين آمنوا إذا قمتم إلى الصلاه» ؛غنية النزوع ،ص ٤٦ با متشابه القرآن ج٢، ص١٦١ ذيل قوله تعالى «وانزلنا من السماء ماء طهوراً» ؛ تبيان ،ج٢،ص ١٤١ با متشابه القرآن، ج٢، ص١٦٧ذيل قوله «سبحانه: «يسئلونك عن الأهلة قل هي مواقيت للناس».