در كتاب من لايحضره الفقيه آمده است: در روايت ديگرى اين گونه آمده است كه اگر جنون زوج در حدّى است كه اوقات نماز را تشخيص نمى‌دهد، حكم به جدايى آن دو مى‌شود، و اگر اوقات نماز را تشخيص مى‌دهد، زوجه با او صبر كند، به تحقيق در معرض ابتلا و آزمايش قرار گرفته است.

ظاهر اين روايت، فرق ميان دو قسم از جنون است كه در صورت اوّل حاكم به جدايى آن دو حكم مى‌كند و اين البته در صورتى است كه زن نزد حاكم برود و تقاضاى طلاق كند، پس اين روايت در شمار ادله جواز نخواهد بود.

دليل سوم:

في الكافي و الفقيه عن الحلبي عن أبي عبداللّه‌ (ع) أن قال في رجل تزوّج إلى قوم فإذا امرأته عوراء ولم يبيّنواله، قال: لاتردّ إنّما يردّ النكاح من البرص والجذام و الجنون و العفل. قلت: أرأيت إن كان قد دخل بها كيف يصنع بمهرها؟ قال: لها المهر بما استحلّ من فرجها و يغرم وليّها الذي أنكحها مثل ما ساق إليها؛ (٣)

در كافى و فقيه از حلبى از امام صادق (ع) روايت شده كه حضرت در مورد

(٢) وسائل الشيعه، ج٢١، ص٢٢٦ به نقل از من لايحضره الفقيه، ج٣، ص٣٣٨ با اين تفاوت كه در آن عبارت «فقد بليت» آمده است.
(٣) وسائل الشيعه، ج٢١، ص٢١٣ به نقل از من لايحضره الفقيه، ج٣، ص٢٣٧؛ تهذيب الأحكام، ج٧، ص٤٢٦.