در فقه الرضا آمده است: هرگاه مردى ازدواج كند و ديوانه شود، به گونه‌اى كه اوقات نماز را تشخيص ندهد، حكم به جدايى آن دو مى‌شود، و اگر اوقات نماز را تشخيص مى‌دهد، همسر او بايد با او صبر كند؛ چرا كه در معرض آزمايش قرار گرفته.

اين روايت مانند روايت دوم و يا عين همان روايت است، البته اگر فقه الرضا را روايت بدانيم ؛زيرا همان گونه كه برخى معتقدند، فقه الرضا كتاب فقهى است و روايت نيست.

دليل ششم:

صاحب جواهر مى‌گويد:

جنون سبب تسلّط زوجه بر فسخ ازدواج است و اين در صورتى است كه زوجه به جنون زوج جاهل بوده باشد و تفاوتى ميان جنون دائمى و ادوارى نيست. حكم ياد شده در صورتى است كه جنون پيش از عقد ازدواج و يا مقارن با آن باشد، و اختلاف قابل توجهى در اين مسأله وجود ندارد، بلكه اگر ادعاى اجماع محصل بر آن نكنيم، حكايت اجماع بر آن شده است.

جنونى كه پس از عقد و قبل از آميزش پس از عقد و آميزش عارض مى‌شود، نيز همين حكم را دارد و اختلاف قابل توجهى در اين حكم در صورتى كه جنون در حدّ عدم تشخيص اوقات نماز باشد، وجود ندارد، بلكه امكان تحصيل اجماع نيز بر آن وجود دارد. همچنان كه ظاهر كلمات بسيارى نيز همين است، بلكه بر اساس نظر برخى از فقها، حكم مطلقاً (بدون تقييد آن به نشناختن اوقات نماز) چنين است.

همچنين صاحب جواهر پس از عبارت محقق حلّى مى‌گويد: گاهى در جنون پس از عقد، شرط مى‌شود كه جنون در حدّى باشد كه فرد اوقات نماز