بنده موسيقى را فى نفسه حلال مى‌دانم و دليل بر حرمتش نيست... موسيقى يا غنا ذاتاً دليل بر حرمتش نداريم... دليل بر حرمت لوازمش است.... پس اگر آهنگ، آهنگ فرح باشد كه هيچ اشكال ندارد: {قل من حرّم زينة اللّه‌ الّتي أخرج لعباده } . يكى از زينتهاى طبيعى همين مسئله، صداى خوش، زدن خوش، اينها جزء زينتهاى طبيعت است. فطرت انسان مايل به اين است. شارع نمى‌تواند اين را حرام كند. اصلاً حرام نمى‌كند. چرا؟ {لأنّه خلقها لهم } ، اصلاً همه اينها {أخرجها لعباده } .از پيغمبر يك حديثى است مسلّم، سندش هم معتبر، مى‌فرمايد: «اُلهواو العبوا؛ فإنّي أكره أن يرى في دينكم غلظة»... اين دين اسلام است.... (٥)

اين سخن مشتمل بر يك مدعا و چند دليل است. مدّعا اينكه غنا و موسيقى فى نفسه حلال است و دليلى بر حرمتش نيست. اين مدّعا در بسيارى از رساله‌هاى غنا بررسى و نقد شده و به آن نمى‌پردازم.

اما يكى از دلايل اين مدّعا، حديث مروىّ از رسول اكرم (ص) است كه مرحوم آقاى معرفت فرموده‌اند: «حديثى است مسلّم و سندش هم معتبر».

در حالى

(٥) عاشورا، عزادارى، تحريفات، قم، صحيفه خرد، ١٣٨٦ ـ ١٤٢٨ ق، ص ٥٣١ ـ ٥٣٢.