منوط به عدم ترس ضرر به جان، مال و يا آبروى خود و ديگر مؤمنين مى‌داند و در صورت خوف ضرر، كشتن دشنام دهنده را جايز نمى‌داند. اجراى اين حكم متوقف بر اذن امام معصوم (ع) و حاكم شرع نيست.

به نظر ايشان مى‌توان دشنام به حضرت فاطمه(س) را نيز همانند دشنام به پيامبر و يا امامان معصوم (ع) دانست، بلكه اگر دشنام به حضرت زهرا (س) به دشنام به پيامبر برگردد، دشنام دهنده بلا اشكال كشته مى‌شود. (٣٦)

هـ) از بين بردن چيزهايى كه حفظ و نگهدارى آنها جايز نيست؛ مانند بت، صليب و آلات لهو و كتابهاى ضالّه و مانند آن .

علامه حلّى در اين باره مى‌گويد:

شكستن آلات لهو و قمار؛ مانند بربط، طنبور، تخته نرد، شطرنج، اربعة عشر و مانند آن جايز است. همچنين از بين بردن هياكل عبادت؛ مانند بت و صليب نيز جايز است و بر عهده شكننده آن چيزى نيست؛ زيرا استفاده از اشياى مذكور حرام است و در واقع اين‌ها جزء اموال محترم نيستند. (٣٧)

محقق نراقى نيز چنين مى‌گويد:

هركسى كه بتواند آلات لهو و قمار را از بين ببرد از باب نهى از منكر چنين كارى بر او واجب است ؛ چون نگهدارى آلات مذكور حرام و جزء منكر است و در صورت از بين بردن آن، ضامن نيست. البته در صورتى كه مواد اشياى مذكور، قابل استفاده حلال باشد بايد به صاحب آن برگردانده شود. (٣٨)

و) از بين بردن آنچه شخص غاصب و متجاوز در ملك ديگرى ايجاد مى‌كند؛ مثلاً مالك زمين مى‌تواند آنچه را كه غاصب از قبيل درخت، زراعت يا ساختمان، در زمين او ايجاد كرده از بين ببرد هر چند مستلزم اتلاف و ضرر براى غاصب باشد.

(٣٦) تحرير الوسيله، ج٢، ص٤٢٩.
(٣٧) تذكرة الفقهاء، ج٢، ص٣٧٩( چاپ سنگى).
(٣٨) مستند الشيعه، ج١٨، ص١٧٣.