كلمه «نَعمة» در اين دو آيه به فتح نون است و در قرآن تنها همين دو جا وجود دارد و با كلمه «نِعمة» به كسر نون تفاوت بسيار دارد؛ ولى بيشتر مترجمان هر دو (نِعمة و نَعمة) را به «نِعمت» و مرادف آن ـ ترجمه كرده‌اند كه البته اشتباه است.

توضيح آنكه: «نِعمة» (به كسر)از نظر قرآن مجيد منسوب به خداوند متعال و ممدوح است؛ ولى «نَعمة» (به فتح) مذموم است و منسوب به غير خداى سبحان.

تدبّر در واژه‌هاى ذيل در آيات بسيار و مقايسه آنها با دو آيه بالا، اين حقيقت را به خوبى آشكار مى‌كند:

ـ «نِعمة اللّه‌» در آيات بسيار.

ـ «أنعمت» خطاب به خداوند متعال.

ـ «نِعمةٍ من اللّه‌» در چند آيه .

ـ «أنعمتُ» .

ـ «و ما بكم من نعمةٍ فمن اللّه‌» (نحل، آيه ٥٣).

ـ «أنعم اللّه‌».

ـ «نِعمة ربّي»

ـ «نعمتك»، خطاب به خداوند متعال.

ـ «نِعمة ربّكم».

ـ «نعمتي».

ـ «نعمةً منّا».

ـ «نعمته».

ـ «نِعمة منه».

ـ «نِعمه».

ولى در دو آيه مذكور يك مورد «مكذّبين» أُولي النَعمة دانسته شده‌اند و يك مورد هم در مقام مذمّت كسانى است كه داراى «نَعمة» بوده‌اند.

صاحب كشاف هم ذيل هر دو آيه (ج٤، ص٢٧٦، ٦٤٠) گفته است: «النعمة، بالفتح: