و پيغمبر و حكما به علماى اسلام ياد داده‌اند» (٣٣) عملى سازيم. ما «علم علماى اسلام را معلّم و مرشد آدميت خود قرار داده‌ايم و آنچه موافق علم علماى اسلام حق است، ما آن را مى‌پرستيم و هر لفظى كه در اقوال ما مطابق عين اسلام نباشد آن را از صميم قلب ردّ و لعن مى‌كنيم». (٣٤) مسلمانان تا آنگاه كه به قوانين اسلام عمل مى‌كردند داراى عزّت و قدرت بودند و ضعف و انحطاط آنان از زمانى آغاز شد كه از قوانين قرآن دور گشتند و امروز نيز به جهت دورى از قانون محمدى(ص) گرفتار اين حالت شده‌اند. (٣٥)

ملكم در «اشتهار نامه اولياى آدميّت» كه اصول مورد پذيرش اعضاى لژفراماسونرى آدميّت در ايران بود، رعايت اصول شريعت خدا را به عنوان يك اصل گنجانده بود (٣٦) و اخوان آدميّت را به شدّت برحذر مى‌داشت كه به قدر ذرّه‌اى از زبان و قلمشان، حرفى خلاف اصول اسلام صادر شود. (٣٧) او لژفراماسونرى آدميت را كه خود پايه گذار آن بود«حزب اللّه‌» مى‌خواند (٣٨) و رئيس و پيشواى آن را مرجع بزرگ آن عصر، آية اللّه‌ ميرزاى شيرازى (م ١٣١٢ ق) معرفى مى‌كرد (٣٩) و اصرار داشت كه ركن اصلى جامع آدميت در هر شهر و بلادى، بايد مجتهد شهريا امام جماعت محلّه باشد. (٤٠) به دستور او «اللّه‌ اكبر»، «يااللّه‌» و «إن شاء اللّه‌» رمزهاى ميان اعضاى جامع آدميت قرار گرفت (٤١) و «اللّه‌ اكبر» سوگند جامع سلسله آدميت گرديد. (٤٢)

(٣٣) همان، شماره ٦، ص١.
(٣٤) همان، شماره ١١، ص٢.
(٣٥) ملكم خان، اصول تمدّن، رساله غيبيه، ص٦٣ و ٦٦.
(٣٦) ملكم خان، مجموعه آثار ميرزا ملكم خان، رساله اشتهار نامه اولياى آدميت، ص ١٨٤؛ ملكم خان، روزنامه قانون، شماره ٣٤، ص٢.
(٣٧) ملكم خان، روزنامه قانون، شماره ١٣، ص٣، شماره ٢٥، ص٤.
(٣٨) همان، شماره ٢١، ص٤، شماره ٢٣، ص ٣ و ٤، شماره ٢٤، ص ٣، شماره ٢٦، ص ٣، شماره ٢٩، ص٣.
(٣٩) همان، شماره ٢٨، ص٣، شماره ٢٩، ص٣، شماره ٢٠، ص١.
(٤٠) همان، شماره ١١، ص٤، شماره ٢٦، ص ١ و ٣.
(٤١) همان، شماره ٨، ص١.
(٤٢) همان، شماره ٢٧، ص٢.