مورد رسول خدا(ص) اشكالى ندارد. پيش از اين به تفصيل گفتيم كه مقصود از جزع الزاماً خدش و لطم نيست، جزع از نظر لغوى قابليت شمول به اين موارد را دارد، اما در ظرف شريعت چنين شمولى را ندارد.

اما اين كه اشكال گرفته اند كه نوحه گرى اگر با آداب آن باشد، اشكالى ندارد. البته ما نيز همين حرف را قبول داريم؛ زيرا با توجه به روايات ديگرى كه درباره نوحه آمده است، نوحه از لوازم گريه كردن است. مقصود پيامبر اسلام اين بوده است كه نهى از نوحه هاى جاهلى بوده است.

روايت دوم: در سخن مفصلى از امام سجاد (ع) نقل شده كه امام حسين (ع) در شب عاشورا حضرت زينب (س) را از هر گونه لطم و جزع نهى كرده است. (٢٠)

مشروح اين روايت را در مقاله قبلى آورديم.

مهمترين اشكالى كه به اين روايت گرفته شده، ضعف سند آن است. منتقدان گرامى اشكال كرده اند كه اين روايت براى اوّلين بار در كتاب تاريخ طبرى نقل شده است و كتاب طبرى، در نزد علماى شيعه غير متعبر و غير قابل استناد است. حتى ادعا كرده اند كه شيخ مفيد و صاحب مناقب نيز اين روايت را از تاريخ طبرى اقتباس كرده‌اند و به همين سبب نقل آن ها نيز موجه نيست. در جواب از اين اشكال بايد گفت: اين روايت تقريباً در تمام كتب منبع تاريخى، اعم از شيعى وسنى وارد شده است. كمتر واقعه‌اى با اين همه مشابهت و نزديكى در بيان در تمام كتب مهم تاريخى آمده است كه به بخشى از منابع آن در پاورقى اشاره شده است. اوّلين كسى كه اين مطلب را آورده، طبرى نيست و قبل از طبرى، ابوالحسن بلاذرى در كتاب أنساب الأشراف آن را آورده است. يعقوبى مورّخ شيعى مذهب كه معاصر با طبرى

(٢٠) بحارالأنوار، ج ٤٥، ص ٢ ؛ تاريخ اليعقوبى،ج٢، ص٢٤٤، أنساب الأشراف، ج٣، ص١٨٥(چاپ زكار،ج٣، ص٣٩٢)؛ المنتظم في التاريخ الملوك و الأمم،ج ٥، ص٣٣٨/ فمن الحوادث فيها: مقتل الحسين بن علي بن أبى‌طالب عليهما السلام ، البداية والنهاية، ج٨، ص١٧٧/ و هذه صفة مقتله رضي اللّه‌ عنه مأخوذة من كلام أئمة هذا الشأن لا كما يزعمه أهل التشيع من الكذب الصريح و البهتان، تاريخ‌الطبري ،ج ٥، ص٤٢٠.