مادامى‌كه پيش من مى‌آييد، متعه را بر شما حرام مى‌كنم؛ زيرا مى‌ترسم كه شما را در حال متعه بگيرند و شلاق بزنند و در شهر بگردانند و بگويند اين ها اصحاب جعفر هستند.

وقتى امام (ع) در اين خصوص نسبت به رفتار اصحابش تا اين اندازه حساسيت داشته باشد، معلوم است كه وضع نسبت به خود او چگونه بوده است.

افزون بر اين، برخلاف ادعاى آقايان، در مواردى روايت بر متعه پيامبر (ص) و حضرت امير(ع) وارد شده است، در حالى كه در هيچ روايتى تصريح به لطم از سوى خود ائمه نشده است:

مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيَى عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ عَلِيِّ بْنِ الْحَكَمِ عَنْ أَبَانِ بْنِ عُثْمَانَ عَنْ أَبِي مَرْيَمَ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ (ع) قَالَ: الْمُتْعَةُ نَزَلَ بِهَا الْقُرْآنُ وَ جَرَتْ بِهَا السُّنَّةُ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ؛ (١٧)

ابو مريم از امام صادق (ع) نقل مى‌كند كه فرمود: متعه در قرآن آمده و سنّت رسول خدا (ص) در عمل به آن جريان يافته است.

قَالَ: وَ رَوَى ابْنُ بَابَوَيْهِ بِإِسْنَادِهِ أَنَّ عَلِيّاً (ع) نَكَحَ امْرَأَةً بِالْكُوفَةِ مِنْ بَنِى نَهْشَلٍ مُتْعَة؛ (١٨)

ابن بابو يه با سند خود نقل مى‌كند كه حضرت امير(ع) با زنى از بنى نهشل به صورت متعه، نكاح كرد.

دليل سوم: رواياتى كه از لطم و هر نوع عمل نامتعارف در عزاى ايشان نهى مى‌كنند.

رواياتى در تحريم لطم و خدش و امثال آن وارد شده است، سه دسته‌اند:

اوّل: رواياتى كه به طور مطلق اين اعمال را منافى با بندگى دانسته و از آن ها نهى‌كرده اند.

(١٧) الكافى،ج٥ ،ص٤٤٩، أبواب المتعة،ح٥؛ تهذيب الأحكام، ج٧، ص٢٥١، باب ٢٤- باب تفصيل أحكام النكاح؛ الإستبصار، ج٣، ص١٤١، باب٩٢، باب تحليل المتعة.
(١٨) وسائل‌االشيعة،ج٢١، ص١٠، باب١، باب إباحتها/ح٢٦٣٧٨؛ خلاصة‌الإيجاز،ص٢٥، الباب الأوّل في مشروعيّتها.