ائمه معصومين(ع) مردم را از قرار گرفتن در موضع تهمت نهى كرده‌اند. حضرات معصومين(ع) در ميان مردمى زندگى مى‌كردند كه آن ها را به عنوان امام قبول نداشتند، متعه را حلال نمى‌دانستند و آن را زنا مى‌دانستند.

در چنين فضايى پيداست كه اقدام عملى به متعه حتى از سوى اصحاب ائمه (ع) چه هزينه هايى براى تشيع داشت.

مؤيّد اين سخن روايتى است كه از امام صادق (ع) نقل شده است :

عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا عَنْ سَهْلِ بْنِ زِيَادٍ عَنْ عَلِيِّ بْنِ أَسْبَاطٍ وَ مُحَمَّدِ بْنِ الْحُسَيْنِ جَمِيعاً عَنِ الْحَكَمِ بْنِ مِسْكِينٍ عَنْ عَمَّار، قَالَ: قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ (ع) لِي وَ لِسُلَيْمَانَ بْنِ خَالِدٍ: قَدْ حَرَّمْتُ عَلَيْكُمَا الْمُتْعَةَ مِنْ قِبَلِي مَا دُمْتُمَا بِالْمَدِينَةِ لِأَنَّكُمَا تُكْثِرَانِ الدُّخُولَ عَلَيَّ فَأَخَافُ أَنْ تُؤْخَذَا، فَيُقَالَ: هَؤُلَاءِ أَصْحَابُ جَعْفَرٍ (١٥)؛

عمار نقل مى‌كند كه روزى امام صادق (ع) به من و سليمان بن خالد فرمود: من متعه را از جانب خودم بر شما مادامى كه در مدينه هستيد، حرام كردم؛ زيرا شما خيلى پيش من مى‌آييد. مى‌ترسم كه شما را بگيرند و بگويند كه اين ها اصحاب جعفر هستند.

جالب است كه امام (ع) مى‌فرمايد: از جانب خودم حرام كردم، يعنى متعه ذاتاً حلال است امّا به سبب شرايط خاصى كه براى من وجود دارد، آن را بر شما حرام مى‌دانم. اين مطلب در روايت ديگرى كه در مستدرك نقل شده است، بيشتر توضيح داده شده است:

وَ رَوَى أَصْحَابُنَا مِنْ غَيْرِ وَاحِدٍ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ (ع) أَنَّهُ قَالَ لِإِسْمَاعِيلَ الْجُعْفِيِّ وَ لِعَمَّارٍ السَّابَاطِيّ: حَرَّمْتُ عَلَيْكُمَا الْمُتْعَةَ مَا دُمْتُمَا تَدْخُلَانِ عَلَيَّ، ذَلِكَ لِأَنِّي أَخَافُ أَنْ تُؤْخَذَا وَ تُضْرَبَا وَ تُشْهَرَا فَيُقَالَ: هَؤُلَاءِ أَصْحَابُ جَعْفَرٍ (١٦)؛

نقل شده است كه امام صادق (ع) به اسماعيل جعفى و عمّار ساباطى فرمود:

(١٥)الكافي، ج٥، ص٤٦٧،باب النوادر، ح١٠.
(١٦) مستدرك‌الوسائل، ج١٤، ص٤٥٦، باب (٥) كراهة المتعة مع الغنى عنها و...،ح١٧٢٧٤.