سوم: رواياتى كه اين اعمال را حتى در عزادارى براى معصومين(ع) نيز حرام دانسته و به شدت از آن نهى كرده‌اند. به عبارتى اين توهّم را كه عزادارى براى ايشان از عمومات لطم خارج شده باشد، رد مى‌كند.

روايت اوّل: امام باقر(ع) در تفسير آيه {وَلايعصينكَ في معروف } كه مربوط به بيعت زنان با پيامبر صلّى اللّه‌ عليه و آله است، مى‌فرمايد:

«انَّ رسول اللّه‌ صلّى اللّه‌ عليه و آله قال لفاطمة سلام اللّه‌ عليها: إذا أنا مِتُّ فلاتخمشي عليَّ وجهاً و لاتنشري عليَّ شعراً و لاتنادي بالويل و لاتقيمي عليَّ نائحةً، قال: ثمّ قال: هذا المعروف الذي قال اللّه‌ عزّوجلّ؛ (١٩)

پيامبر اكرم صلّى اللّه‌ عليه و آله به حضرت فاطمه سلام اللّه‌ عليها فرمود: هرگاه من از دنيا رفتم بر من صورت خراش مكن، موهايت را پريشان منما، صدايت را به واويلا بلند نكرده و بر من نوحه مكن.»

اين روايت و روايت بعدى كه خواهد آمد، متهم به ضعف سند شده‌اند، در حالى كه اين روايت كاملاً مقبول بوده و قابل استناد است؛ زيرا بهترين مؤيد يك روايت، موافقت آن با سيره عملى معصوم(ع) است. اگر سخنى به امام معصوم (ع) منسوب باشد و از طرفى سيره عملى ايشان مطابق با آن گفتار باشد، خود بهترين گواه بر صدور آن از معصوم است. مضمون اين حديث مطابق با عملكرد ائمه (ع) است. زيرا در هيچ نقلى نيامده است كه حضرت زهرا (س) پس از وفات پيامبر(ص) لطم كرده و به سر و صورت زده و يا مو پريشان ساخته و گريبان چاك زده باشد.

ناقدان محترم به اين سخن حضرت امير (ع) در رثاى رسول خدا(ص) استناد كرده‌اند كه فرموده است: «جزع كردن در هر مصيبتى بد است، مگر درباره تو»؛ يعنى جزع در

(١٩)الكافي، ج ٥، ص ٥٢٧، ح٤.