اسماعيليان و مغول و خواجه نصير الدين طوسي - حسن امین - الصفحة ٣٥٣ - ظهور امامان اسماعيلى

ما نوع پيش‌گويى‌هايى را كه از آن پدرانش بود و از او به همراه كتابهايش ربوده شد، نمى‌دانيم اما هرچه بود، بدون شك اگر به دست ما مى‌رسيد، در تدوين تاريخ آن دوره از ارزش بالايى برخوردار بود و بسيارى از امور كه او و برخى مى‌خواستند بر حق فيصله نيابد، فيصله مى‌يافت.

با مهدى به شهر طرابلس آمدند. در آن‌جا تجارى كه با آنها بودند متفرق شدند. ابو العباس، برادر ابو عبد اللّه شيعى كه همراه او بود، فورا وى را همراه مقدارى از آنچه داشت، به قيروان فرستاد و به او فرمان داد كه به كتاميان بپيوندد.

از نحوه پرداختن ابن اثير به حوادث چنين بر مى‌آيد كه در مورد مهدى ترديدى وجود داشته است. وى مى‌نويسد: «وقتى ابو العباس به قيروان رسيد، دريافت كه خبر مهدى زودتر از وى به زيادة اللّه رسيده است. لذا از رفقايش‌

و قسمتى از شعرش كه به پسرش، المعز لدين اللّه، فرستاد درحالى‌كه منصور [از وى‌] دور و در تعقيب ابا يزيد خارجى بود، چنين است:

و صاحب كتاب «النجوم الزاهرة» اين دو بيت را به الحاكم بامر اللّه نسبت مى‌دهد:

ولى بعدا همين دو بيت را به الآمر نسبت مى‌دهد.