اسماعيليان و مغول و خواجه نصير الدين طوسي - حسن امین - الصفحة ٣٢١ - اسماعيليان ايرانى در دوره قاجاريه

الله رفتند كه افراد منزل پناه گرفتند و به مهاجمين آتش گشودند و تعدادى از آنان را به قتل رساندند كه اين امر موجب افزايش خشم مهاجمين شد. مهاجمين سپس به خانه‌هاى مجاور پناه بردند و از آنجا نقبى كندند و از آنجا به خانه شاه خليل نفوذ كرده وى را به همراه تعدادى از پيروانش كه با او بودند به قتل رساندند و اموالش را به غارت بردند. زمانى‌كه خبر اين واقعه به تهران رسيد، فتحعلى شاه تصميم گرفت كه محمد زمان خان را از حكومت يزد، عزل كند و دستور داد تا ملا حسين عقدايى و ميرزا جعفر صدر الممالك را دستگير كرده به تهران بياورند و تلاش كرد تا اوضاع را جبران كند و به اين منظور سيد حسن على خان (على شاه) معروف به عطا شاه فرزند شاه خليل الله را به تهران فرا خواند و با كمال احترام از او استقبال كرد و يكى از دخترانش را به عقد او در آورد و در كنار آن، او را به حكومت قم و محلات منصوب كرد و لقب «آقا خان» را به او اعطا كرد.

آقا خان در مدت كوتاهى پيروان فرقه اسماعيليه را به دور خود جمع كرده شمار زيادى از مريدان را به خود جذب نمود. مادر او، دختر سيد صادق نعمت اللهى، زنى محترم و والامقام بود. طرفداران او، كرامات بسيارى را به او نسبت مى‌دادند. او بخاطر احسان دايم به زائران و مسافران و بخشش به آنها، در دل عوام‌الناس جا باز كرده بود. پس از درگذشت فتحعلى شاه و به پادشاهى رسيدن نوه‌اش، محمد شاه حكيم، آقا خان در سال ١٢٥١ ه به‌عنوان حاكم كرمان منصوب شد ولى حكومتش زياد دوام نياورد. زيرا در همان سال امير فيروز ميرزا به‌عنوان حاكم كرمان تعيين گرديد. در اين بين آقا خان محلاتى كه در سر حدات بود وقتى خبر منصوب شدن امير فيروز ميرزا را شنيد به كرمان نيامد و در قلعه بم سنگر گرفت. چون خبر سنگر گرفتن او، به تهران رسيد، فيروز ميرزا