اسماعيليان و مغول و خواجه نصير الدين طوسي - حسن امین - الصفحة ١٢٨ - اسماعيليان مستعلوى(بهره)

حره (اروى) مى‌سپارد. اين گروه همچنين معتقد بودند كه طيب ظاهر نشده است، بلكه مستور شد و با وى دوره ستر جديدى آغاز گرديد. گروهى ديگر از اين فرقه قايل به امامت حافظ شدند. اما ملكه حره، امامت اين فرد را رد كرد و خودش را كفيل امام مستور، طيب بن آمر، معرفى نمود. اما حافظ با ديگر يمنى‌ها از در دوستى در آمد و حكومت يمن را به على بن سبا داد و او را «داعى تاجدار معظم ملقب به شمشير» لقب داد. بدين طريق يمن پس از آن‌كه از شكاف و انشقاق قديم آسوده شد، دوباره دچار انشقاق جديدى شد. همچنان كه در هر انشعابى است، اوضاع يمن متزلزل شد و خلافت فاطمى با پاى خودش به اضمحلال و نابودى نزديك مى‌شد. طولى نكشيد كه نور الدين محمود بن زنكى‌[١] به مصر دست‌درازى كرد صلاح الدين هم وزارت را به عهده گرفت و به اين وسيله خلافت فاطميان در سال ٥٦٧ به پايان رسيد. وى گروهى را به رهبرى توران شاه به يمن فرستاد كه آن‌جا را تحت سلطه خود در آوردند.

محمد حسن اعظمى در كتابش نظر فرقه مستعليه را كه به «بهره» موسوم هستند، چنين بيان مى‌كند:

«آمر» رساله‌اى در دفاع از نظرياتش تصنيف نمود و در آن با ادله‌اى امامت پدرش مستعلى را به اثبات رساند. اين كتاب نشان مى‌دهد كه دشمنى بين فرقه‌هاى اسماعيليه به شديدترين حد خود رسيده بود. كشمكش به حدى بود كه خليفه (آمر) به آنچه كه مبلّغانش تصنيف كرده بودند، اكتفا نكرد و خود دست به كار تأليف كتابى براى دفاع از نظرياتش و حمله به نزاريان گرديد. از اين جريان چيزى نگذشت كه دشمنان آمر مترصد فرصتى شدند تا او را به قتل برسانند و بالأخره اين كار را با ضربه خنجرى به وى، انجام دادند. وى قبل از

[١]وى از اتابكيان شام بود (م).