کنند تا وقتی که به حد بلوغ و تزویج برسد [ برای این بود که ] غیر از پدر و مادر ، مقام دیگری نبود ، ولی امروز با بسط و توسعه ای که کارهای‌ حکومتی پیدا کرده ، اگر لازم باشد پدر و مادری باشند و خانواده ای تشکیل‌ بشود و فرزندان اختصاصی وجود داشته باشند - فرضیه دیگری هست که اساسا تشکیل خانواده لازم نیست - باید بچه را همینکه متولد شد ، در اختیار مؤسسات علمی بگذارند و وقتشان را به بچه بزرگ کردن تلف نکنند ، بگذارند دولت بزرگش کند وقتی که دولت او را بزرگ کرد تمام حقوقی که‌ والدین به عهده دارند ، می‌شود مال دولت ، آن وقت قانون باید همان‌ حرفهایی را که قبلا می‌گفت بگوید [ از قبیل این ] که اطاعت والدین واجب‌ است ( « و قضی ربک الا تعبدوا الا ایاه و بالوالدین احسانا فلا تقل لهما اف ») [١] اما همه اینها باید به مربی امروزش ( دولت ) گفته شود : دولت به گردن تو حق دارد ، در مقابل دولت نباید " اف " بگویی ، اطاعت او واجب است ، همان طور که در گذشته می‌گفتند اطاعت والدین‌ واجب است وقتی هم [ فرد ] بزرگ شد ، هیچ وظیفه ای نسبت به والدینش‌ ندارد که بخواهد نفقه آنها را بدهد ، باز هم اگر وظیفه ای باشد به عهده‌ دولت است " .
اگر چنین مثالهایی بیاورند ، جای بحث است که ما بگوییم آیا واقعا این‌ طور است ؟ یعنی آیا بعد از آن که اجتماع تکامل پیدا کرد ، این ، کار صحیح و درستی است که بچه ها از محیط خانواده خارج شوند و در اختیار دولت گذاشته شوند ، یا این که نه ، این کار اساسا غلط است ؟ کما این که‌ الان ما [ این طور ] معتقدیم ، یعنی زندگی خانوادگی - که یک زندگی طبیعی‌ است - و پرورش

[١] اسراء / . ٢٣