می‌دانستند ، پس تمام مردم دوره قاجار قوانین اسلام را که می‌گوید مدعی تا شاهد نیاورده ، حق ثابت نمی‌شود ، باید شاهد بیاورد و منکر مثلا باید قسم‌ بخورد ، بعد قضیه چه جور حل می‌شود ، و به فرض این که ثابت شد ، آن وقت‌ باید ببینیم آنچه که دزدی کرده یا مال غیری که خورده چقدر است ؟ اگر مثلا دزدی باشد ، به یک حد نصاب معین که برسد دستش را ببرند و گرنه دستش‌ را نبرند ، آری ، اگر در آن زمان این کار را عدالت می‌دانستند پس مردم‌ دوره قاجار همه اینها را ظالمانه می‌دانستند و می‌گفتند : " حکم عدالت ، همان حکم امیرکبیر است ، تمام آنهایی که اسلام گفته ظالمانه است " ! چنین نیست کار امیرکبیر وحشیانه بوده ، آن زمان ظلم و وحشیگری بوده ، زمان ما هم ظلم و وحشیگری است هرگز مفهوم قضایا تغییر نمی‌کند در اینجا که حتی استنباط هم تغییر نکرده ، عمل یک فرد بوده است ، اگر هم کسی‌ تحسینش می‌کرده به اعتبار یک سیاستمدار بوده [١] .
مطلب دیگری ذکر کرده اند ، می‌گویند : " در زمان نادرشاه افشار ، سربازی ماست یک زن روستایی را خورد و پولش را نپرداخت زن شکایت نزد نادر برد نادر فرمان داد شکم سرباز را پاره کنند تا اگر پر از ماست بود که هیچ ، به سزای خویش رسیده است و اگر نبود و پیرزن دروغ گفته بود ، مثلا سر پیرزن را جدا کنند این فرمان‌ یک شاهکار عدالت و رسیدگی به تظلمات رعایا محسوب می‌شد ، اما امروز این اعمال را وحشیانه می‌دانند " .

[١] آن وقتها کسی سیاستمدار بود که بهتر از دیگران خودش را تحمیل‌ می‌کرد و از مردم زهر چشم می‌گرفت .