معنایش این نیست که هر کسی بنشیند با خودش خیالی بکند و بعد بگوید : " عقل من این جور حکم می‌کند " ، همان طور که در سایر مسائل می‌بینید یک‌ چیزی متد علمی دارد ، روی متد علمی باید عمل بشود و گرنه اشکالاتی به وجود می‌آید من دستور آن راهی را که در اسلام وجود دارد عرض می‌کنم و به راهی که‌ عمل می‌شود - و ناقص هم هست - کاری ندارم . مثالی عرض می‌کنم می‌خواهم بگویم نقصی است که در دستگاه ما - هم‌ روحانیت و هم غیر روحانیت ما - وجود دارد مرحوم آقای بروجردی فتوایی‌ داشت در آنچه که معروف است به " لباس مشکوک " مقصود این است که‌ چیزهایی هست که نمی‌شود در نماز همراه انسان باشد ، یعنی نمی‌شود چیزی که‌ از اجزای حیوان حرام گوشت است ، در نماز با انسان باشد ، مثلا اگر در بدن انسان موی گربه باشد ، نماز درست نیست مساله دیگر اینکه اگر چیزی‌ را ما نمی‌دانیم از چه ساخته شده ، حیوانی است یا غیر حیوانی ، و اگر حیوانی است آیا از حیوان حرام گوشت است یا حلال گوشت ، اینجا تکلیف‌ چیست ؟ اغلب علما فتوایشان این است که وقتی نمی‌دانیم ، مانعی ندارد آقای بروجردی فتوایشان بر احتیاط بود ، می‌گفتند اگر نمی‌دانیم باید احتیاط کرد ، خودش هم احتیاط می‌کرد ایشان داندان عاریه داشت وقت نماز که می‌شد آن را بر می‌داشت پرسیدند : " آقا چرا دندان را بر می‌دارید ؟ " معلوم‌ شد بر مبنای همین [ فتوا عمل می‌کنند ] ، گفتند : " من نمی‌دانم دندان را از چه می‌سازند ، ماده ای که این دندان را می‌سازند چیست ؟ " از یک‌ پزشک پرسیده بود که حیوانی است یا غیر حیوانی ؟ او گفته بود داخلش‌ حیوانی قاطی دارد بعد ، از کسانی دیگر پرسیدند ، بالاخره گفتند : " اینهمه که ما