اکرم بسیاری از کارها را به حکم اختیاراتی که به او - به عنوان صاحب‌ مسلمین - داده شده ، انجام می‌داد و لهذا خیلی چیزها را در فواصل مختلف‌ نهی می‌کرد ، امر می‌کرد ، باز نهی می‌کرد و باز امر می‌کرد ، اختیار داشت ، هیچکس هم نمی‌گفت که این " نسخ " است مثل مساله متعه به اتفاق شیعه و سنی پیغمبر در زمان خودش متعه را یک جا اجازه داد ، یک جا منع کرد ، باز یک جا اجازه داد ، یک جا منع کرد سنی ها هم این را قبول دارند دلیلش این است که اصل این کار جایز است ولی حاکم یک جا می‌تواند اجازه‌ بدهد که انجام بدهید ، یک جا هم بگوید انجام ندهید یک جا مورد احتیاج‌ بوده ، اجازه داده ، جای دیگر احتیاج نبوده ، صرف شهوترانی بوده ، پیغمبر اجازه نداده است .
پس موضوع اختیارات وسیع حاکم ، راهی است که اسلام در بطن خودش قرار داده برای آسان بودن انطباق با نیازهای واقعی ، نه با پسندها که همیشه‌ ایندو با هم اشتباه می‌شوند و ما [ به غلط ] پسند زمان را مقیاس می‌گیریم‌ دینی که با پسند مردم بخواهد انطباق پیدا کند دین نیست ، همان " « لو اتبع الحق اهوائهم »" [١] است دین آمده که پسندها را بر اساس‌ نیازها [ با دستورات خود ] تطبیق دهد ولی خودش هم باید با نیازهای‌ واقعی و فطری هماهنگ باشد .
- " برای جلوگیری از این نوع تصادفها و تضادها چه فکری در اسلام شده‌ است ؟ " این راهش روشن است وقتی که ما می‌گوییم " عقل " ،

[١] مؤمنون / . ٧١