اسلام و مقتضیات زمان 2 - مطهری، مرتضی - الصفحة ٢١٧

برای آن احترام قائل شد ، خود به خود احترام پیدا می‌کند ، اگر بتی مورد احترام بشر شد ، چون بشر به آن احترام می‌گزارد و بشر محترم است ، پس او هم باید محترم باشد ! نه ، چنین اصلی از قرآن استنباط نمی‌شود ، بلکه‌ برعکس استنباط می‌شود : به خاطر توجه دادن به عکس العملش ، می‌گوید وقتی‌ که شما به معبود و مقدسات آنها فحش بدهید ، آنها هم به مقدسات شما فحش می‌دهند ، اصلا فحش را کنار بگذارید .
در جنگ صفین - در نهج البلاغه است - امیرالمؤمنین دیدند که اصحابشان‌ به معاویه و اصحاب معاویه و شاید به بالاترها فحش می‌دهند ، فرمود : " « انی اکره لکم ان تکونوا سبابین »" [١] من خوش ندارم که شما فحاش و سباب باشید ، بلکه برعکس حرف خوب بزنید ، سخنتان دعا باشد ، بگویید خدایا ! میان ما و این دشمنانمان اصلاح کن ، آنها را به را خیر هدایت کن.
قرآن می‌فرماید : " « و لا تسبوا الذین یدعون من دون الله فیسبوا الله‌ عدوا بغیر علم »" ، بعد می‌گوید " کذلک " ( مثل این که این را به‌ عنوان یک روحیه کلی از این مردم تشخیص می‌دهد ) " « کذلک زینا لکل امة عملهم ثم الی ربهم مرجعهم فینبئهم بما کانوا یعملون » " [١] " اینچنین برای هر امتی کارشان را در احساسشان زیبا قرار می‌دهیم " حال چرا این را به خدا نسبت داده یا نداده ، داستان دیگری است ، ولی اساس‌ مطلب این است که هر امتی عمل خودش را زیبا احساس می‌کند ، هر امتی اصلا احساس و درکشان