به هر حال «خداوند (نتيجه اين آزمايش و) آنچه را در آن اختلاف داشتيد در روز قيامت براى شما آشكار مى‌سازد» و پرده از روى اسرار دلها بر مى‌دارد و هر كس را به جزاى اعمالش مى‌رساند (وَ لَيُبَيِّنَنَّ لَكُمْ يَوْمَ الْقِيامَةِ ما كُنْتُمْ فِيهِ تَخْتَلِفُونَ).

(آيه ٩٣)- و از آنجا كه بحث از آزمايش الهى و تأكيد بر ايمان و انجام وظائف، غالبا اين توهّم را ايجاد مى‌كند كه مگر براى خدا مشكل است كه همه انسانها را اجبارا به قبول حق وادار سازد، لذا در اين آيه به پاسخ اين توهم پرداخته مى‌گويد: «و اگر خدا مى‌خواست، همه شما را امت واحدى قرار مى‌داد» (وَ لَوْ شاءَ اللَّهُ لَجَعَلَكُمْ أُمَّةً واحِدَةً).

«امت واحده» از نظر ايمان و قبول حق، ولى بديهى است اين پذيرش حق نه گامى به سوى تكامل است نه دليلى بر افتخار پذيرنده آن، لذا سنت خدا اين است كه همگان را آزاد بگذارد، تا با اختيار خود، راه حق را بپويند.

ولى اين آزادى به آن معنى نيست كه از ناحيه خدا، هيچ گونه كمكى به پويندگان اين راه نمى‌شود، بلكه آنها كه قدم در راه حق مى‌گذارند توفيق خداوند شامل حالشان مى‌شود، و آنها كه در راه باطل گام مى‌گذارند از اين موهبت محروم مى‌گردند و بر گمراهيشان افزوده مى‌شود.

لذا بلافاصله مى‌گويد: «لكن خدا هر كس را بخواهد گمراه مى‌كند و هر كس را بخواهد هدايت» (وَ لكِنْ يُضِلُّ مَنْ يَشاءُ وَ يَهْدِي مَنْ يَشاءُ).

اما اين هدايت و اضلال الهى هرگز سلب مسؤوليت از شما نمى‌كند، زيرا گامهاى نخستين آن، از خود شماست؛ به همين دليل اضافه مى‌كند: «و شما بطور قطع در برابر اعمالى كه انجام مى‌داديد مسؤوليد، و از شما بازپرسى مى‌شود» (وَ لَتُسْئَلُنَّ عَمَّا كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ).

(آيه ٩٤)- سپس براى تأكيد بر مسأله وفاى به عهد و ايستادگى در برابر سوگندها كه از عوامل مهم ثبات اجتماعى است مى‌گويد: «سوگندهايتان را وسيله تقلب و خيانت در ميان خود قرار ندهيد» (وَ لا تَتَّخِذُوا أَيْمانَكُمْ دَخَلًا بَيْنَكُمْ).

زيرا اين امر دو زيان بزرگ دارد اول اين كه: سبب مى‌شود كه «گامى بعد از