همان گونه كه نيكيها را طلب مى‌كند (به خاطر دستپاچگى و عدم مطالعه كافى) به طلب بديها برمى‌خيزد» (وَ يَدْعُ الْإِنْسانُ بِالشَّرِّ دُعاءَهُ بِالْخَيْرِ).

«چرا كه انسان ذاتا عجول است» (وَ كانَ الْإِنْسانُ عَجُولًا).

در حقيقت «عجول» بودن انسان براى كسب منافع بيشتر و شتابزدگى او در تحصيل «خير» و منفعت سبب مى‌شود كه تمام جوانب مسائل را مورد بررسى قرار ندهد، و چه بسيار كه با اين عجله، نتواند خير واقعى خود را تشخيص دهد، بلكه هوى و هوسهاى سركش چهره حقيقت را در نظرش دگرگون سازد و به دنبال شرّ برود.

و در اين حال همان گونه كه انسان، از خدا تقاضاى نيكى مى‌كند، بر اثر سوء تشخيص خود، بديها را از او تقاضا مى‌كند، و همان گونه كه براى نيكى تلاش مى‌كند، به دنبال شر و بدى مى‌رود، و اين بلاى بزرگى است براى نوع انسانها و مانع عجيبى است در طريق سعادت، و موجب ندامت و خسران! در حديثى از رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله نقل شده كه فرمود: «مردم را عجله هلاك مى‌كند، اگر مردم با تأمل كارها را انجام مى‌دادند كسى هلاك نمى‌شد».

البته در روايات اسلامى بابى در زمينه «تعجيل (و سرعت) در كار خير داريم»؛ از جمله در حديثى از پيغمبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله مى‌خوانيم: «خداوند كار نيكى را دوست دارد كه در آن شتاب شود».

به هر حال عجله مذموم آن است كه به هنگام بررسى و مطالعه در جوانب كار و شناخت صورت گيرد، اما سرعت و عجله ممدوح آن است كه بعد از تصميم گيرى لازم، در اجرا درنگ نشود، و لذا در روايات مى‌خوانيم: «در كار خير، عجله كنيد» يعنى؛ بعد از آن كه خير بودن كارى ثابت شد ديگر جاى مسامحه نيست.

(آيه ١٢)- در اين آيه از آفرينش شب و روز و منافع و بركات اين دو و وجود حساب و كتاب در عالم سخن مى‌گويد تا هم دليلى باشد بر توحيد و شناخت خدا و بحث گذشته معاد را تكميل كند و هم شاهدى باشد بر لزوم دقت در عواقب كارها و عدم شتابزدگى مى‌فرمايد: «ما شب و روز را دو نشانه (توحيد و عظمت خود) قرار داديم» (وَ جَعَلْنَا اللَّيْلَ وَ النَّهارَ آيَتَيْنِ).