آن باشد كه زندگى انسانها قبل از نوح بسيار ساده بود و اين همه اختلافات مخصوصا تقسيم جوامع به «مترف» و «مستضعف» كمتر وجود داشت و به همين دليل كمتر گرفتار مجازاتهاى الهى شدند.

(آيه ١٨)- خطوط زندگى طالبان دنيا و آخرت: از آنجا كه در آيات گذشته، سخن از مخالفت گردنكشان در برابر اوامر الهى و سپس هلاكت آنها بود در اينجا به علت واقعى اين تمرّد و عصيان كه همان حب دنياست اشاره كرده، مى‌گويد:

«كسانى كه تنها هدفشان همين زندگى زود گذر دنياى مادى باشد، ما آن مقدار را كه بخواهيم به هر كس صلاح بدانيم در همين زندگى زود گذر مى‌دهيم سپس جهنّم را براى او قرار خواهيم داد كه در آتش سوزانش مى‌سوزد در حالى كه مورد سرزنش و دورى از رحمت خداست» (مَنْ كانَ يُرِيدُ الْعاجِلَةَ عَجَّلْنا لَهُ فِيها ما نَشاءُ لِمَنْ نُرِيدُ ثُمَّ جَعَلْنا لَهُ جَهَنَّمَ يَصْلاها مَذْمُوماً مَدْحُوراً).

قابل توجه اينكه نمى‌گويد هر كس به دنبال دنيا برود، به هرچه بخواهد مى‌رسد، بلكه دو قيد براى آن قائل مى‌شود، اول اين كه تنها بخشى از آنچه را مى‌خواهد به آن مى‌رسد، همان مقدارى كه ما بخواهيم‌ «ما نَشاءُ».

ديگر اين كه: همه افراد به همين مقدار نيز نمى‌رسند، بلكه تنها گروهى از آنها به بخشى از متاع دنيا خواهند رسيد، آنها كه ما بخواهيم‌ «لِمَنْ نُرِيدُ».

و به اين ترتيب؛ نه همه دنياپرستان به دنيا مى‌رسند و نه آنها كه مى‌رسند به همه آنچه مى‌خواهند مى‌رسند، زندگى روزمره نيز اين دو محدوديت را به وضوح به ما نشان مى‌دهد، چه بسيارند كسانى كه شب و روز مى‌دوند و به جايى نمى‌رسند، و چه بسيار كسانى كه آرزوهاى دور و دراز در اين دنيا دارند كه تنها بخش كوچكى از آن را به دست مى‌آورند.

قابل توجه اين كه كيفر اين گروه، ضمن اين كه آتش جهنم شمرده شده است، با دو تعبير «مَذْمُوماً» و «مَدْحُوراً» تأكيد گرديده، كه اولى به معنى مورد سرزنش و نكوهش قرار گرفتن و دومى به معنى دور ماندن از رحمت خداست.

در حقيقت آتش دوزخ، كيفر جسمانى آنهاست، و مذموم و مدحور بودن‌