اين آيه اشاره به اين واقعيت مى‌كند كه امكانات اقتصادى و نيروهاى انسانى در دست افراد ناصالح نه تنها سعادت آفرين نيست، بلكه غالبا مايه دردسر و بلا و بدبختى است، زيرا چنين اشخاصى نه اموال خود را به مورد، مصرف مى‌كنند و نه فرزندان سر به راه و با ايمان و تربيت يافته‌اى دارند، بلكه اموالشان مايه غفلت آنها از خدا و مسائل اساسى زندگى است و فرزندانشان هم در خدمت ظالمان و فاسدان قرار مى‌گيرند.

منتها براى كسانى كه ثروت و نيروى انسانى را اصيل مى‌پندارند و چگونگى مصرف آن، براى آنها مطرح نيست، زندگانى اين گونه اشخاص دورنماى دل انگيزى دارد، اما اگر به متن زندگيشان نزديكتر شويم و به اين حقيقت نيز توجه كنيم كه چگونگى بهره‌بردارى از اين امكانات مطرح است تصديق خواهيم كرد كه هرگز افراد خوشبختى نيستند.

(آيه ٨٦)- در اين آيه و آيه بعد باز سخن در باره منافقان است. آيه مى‌گويد:

«هنگامى كه سوره‌اى در باره جهاد نازل مى‌شود و از مردم دعوت مى‌كند كه به خدا ايمان بياوريد (يعنى بر ايمان خود ثابت قدم بمانند و آن را تقويت نمايند) و همراه پيامبر خدا صلّى اللّه عليه و آله در راه او جهاد كنيد، در اين هنگام منافقان قدرتمند كه توانايى كافى از نظر جسمى و مالى براى شركت در ميدان جنگ دارند از تو اجازه مى‌خواهند كه در ميدان جهاد شركت نكنند و مى‌گويند بگذار ما با قاعدين (آنها كه از جهاد معذورند) باشيم» (وَ إِذا أُنْزِلَتْ سُورَةٌ أَنْ آمِنُوا بِاللَّهِ وَ جاهِدُوا مَعَ رَسُولِهِ اسْتَأْذَنَكَ أُولُوا الطَّوْلِ مِنْهُمْ وَ قالُوا ذَرْنا نَكُنْ مَعَ الْقاعِدِينَ).

(آيه ٨٧)- در اين آيه قرآن آنها را با اين جمله مورد ملامت و مذمت قرار مى‌دهد كه «آنها راضى شدند با متخلفان باقى بمانند» (رَضُوا بِأَنْ يَكُونُوا مَعَ الْخَوالِفِ).

بعدا اضافه مى‌كند كه «اينها بر اثر گناه و نفاق به مرحله‌اى رسيده‌اند كه بر قلبهايشان مهر زده شده، به همين دليل چيزى نمى‌فهمند» (وَ طُبِعَ عَلى‌ قُلُوبِهِمْ فَهُمْ‌