لذا به پيامبر خود، مى‌فرمايد: «شك و ترديدى در مورد چيزى كه اينها پرستش مى‌كنند به خود راه مده كه اينها (هم از همان راهى مى‌روند كه گروهى از پيشينيان رفتند و) پرستش نمى‌كنند مگر همان گونه كه با نياكانشان از قبل مى‌پرستيدند» بنابر اين سرنوشتى بهتر از آنان نخواهند داشت‌ (فَلا تَكُ فِي مِرْيَةٍ مِمَّا يَعْبُدُ هؤُلاءِ ما يَعْبُدُونَ إِلَّا كَما يَعْبُدُ آباؤُهُمْ مِنْ قَبْلُ).

و لذا بلا فاصله مى‌گويد: «ما حتما نصيب و سهم آنها را بدون كم و كاست (از مجازات و عذاب) خواهيم داد» و چنانچه به راه حق باز گردند، نصيب آنها از پاداش ما محفوظ است‌ (وَ إِنَّا لَمُوَفُّوهُمْ نَصِيبَهُمْ غَيْرَ مَنْقُوصٍ).

در حقيقت اين آيه، اين حقيقت را مجسم مى‌كند كه آنچه از سرگذشت اقوام پيشين خوانديم، اسطوره و افسانه نبود، و نيز اختصاصى به گذشتگان نداشت، سنتى است ابدى و جاودانى و در باره تمام انسانهاى ديروز و امروز و فردا. گرچه به صورتهاى مختلفى انجام مى‌گيرد.

(آيه ١١٠)- باز براى تسلّى خاطر پيامبر صلّى اللّه عليه و آله اضافه مى‌كند: اگر قوم تو در باره كتاب آسمانيت يعنى قرآن اختلاف و بهانه جويى مى‌كنند، ناراحت نباش؛ زيرا «ما به موسى كتاب آسمانى (تورات) داديم سپس در آن اختلاف شد» بعضى پذيرفتند و بعضى منكر شدند (وَ لَقَدْ آتَيْنا مُوسَى الْكِتابَ فَاخْتُلِفَ فِيهِ).

و اگر مى‌بينى در مجازات دشمنان تو تعجيل نمى‌كنيم، به خاطر اين است كه مصالحى از نظر تعليم و تربيت و هدايت اين قوم، چنين ايجاب مى‌كند «و اگر (اين مصلحت نبود و) برنامه‌اى كه پروردگار تو از قبل در اين زمينه مقرر فرموده ايجاب تأخير نمى‌كرد، در ميان آنها داورى لازم مى‌شد و مجازات دامانشان را مى‌گرفت» (وَ لَوْ لا كَلِمَةٌ سَبَقَتْ مِنْ رَبِّكَ لَقُضِيَ بَيْنَهُمْ).

«هر چند آنها (اين حقيقت را هنوز باور نكردند و همچنان) نسبت به آن در شك و ترديدند شكّى آميخته با سوء ظن و بدبينى» (وَ إِنَّهُمْ لَفِي شَكٍّ مِنْهُ مُرِيبٍ).