برگزيده تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٠٩ - جمع ثروت تا چه اندازه «كنز» محسوب مىشود؟

شوند و به ماهيّت آنها پى برى»؟ (حَتَّى يَتَبَيَّنَ لَكَ الَّذِينَ صَدَقُوا وَ تَعْلَمَ الْكاذِبِينَ).

آيا عتاب و سرزنش فوق كه با اعلام عفو پروردگار توأم شده دليل بر آن است كه اجازه پيامبر صلّى اللّه عليه و آله كار خلافى بوده، يا تنها «ترك اولى» بوده؟ ممكن است گفته شود اين عتاب و خطاب مزبور جنبه كنايى داشته و حتى ترك اولى نيز در كار نباشد، بلكه منظور بيان روح منافقگرى منافقان با يك بيان لطيف و كنايه آميز بوده است.

اين موضوع را با ذكر مثالى مى‌توان روشن ساخت. فرض كنيد ستمگرى مى‌خواهد به صورت فرزند شما سيلى بزند، يكى از دوستانتان دست او را مى‌گيرد شما نه تنها از اين كار ناراحت نمى‌شويد بلكه خوشحال نيز خواهيد شد، اما براى اثبات زشتى باطن طرف به صورت عتاب آميز به دوستتان مى‌گوييد: «چرا نگذاشتى سيلى بزند تا همه مردم اين سنگدل منافق را بشناسند»؟! و هدفتان از اين بيان تنها اثبات سنگدلى و نفاق اوست كه در لباس عتاب و سرزنش دوست مدافع ظاهر شده است.

(آيه ٤٤)- سپس به شرح يكى از نشانه‌هاى مؤمنان و منافقان پرداخته، مى‌گويد: «آنها كه ايمان به خدا و سراى ديگر دارند هيچ گاه از تو اجازه براى عدم شركت در جهاد با اموال و جانها، نمى‌خواهند» (لا يَسْتَأْذِنُكَ الَّذِينَ يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ أَنْ يُجاهِدُوا بِأَمْوالِهِمْ وَ أَنْفُسِهِمْ).

بلكه هنگامى كه فرمان جهاد صادر شد بدون تعلل و سستى به دنبال آن مى‌شتابند و همان ايمان به خدا و مسؤليتهايشان در برابر او، و ايمان به دادگاه رستاخيز آنان را به اين راه دعوت مى‌كند و راه عذرتراشى و بهانه جويى را به رويشان مى‌بندد.

«خداوند به خوبى افراد پرهيزكار را مى‌شناسد» و از نيت و اعمال آنها كاملا آگاه است‌ (وَ اللَّهُ عَلِيمٌ بِالْمُتَّقِينَ).

(آيه ٤٥)- سپس مى‌گويد: «تنها كسانى از تو اجازه (براى عدم شركت در ميدان جهاد) مى‌طلبند كه ايمان به خدا و روز جزا ندارند» (إِنَّما يَسْتَأْذِنُكَ الَّذِينَ لا يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ).