«هنگامى كه آيات آشكار و روشن ما بر آنها خوانده مى‌شود، آنها كه به رستاخيز و لقاى ما ايمان ندارند مى‌گويند: قرآن ديگرى غير از اين بياور و يا لااقل اين قرآن را، تغيير ده» (وَ إِذا تُتْلى‌ عَلَيْهِمْ آياتُنا بَيِّناتٍ قالَ الَّذِينَ لا يَرْجُونَ لِقاءَنَا ائْتِ بِقُرْآنٍ غَيْرِ هذا أَوْ بَدِّلْهُ).

اين بى‌خبران بينوا، پيامبر صلّى اللّه عليه و آله را براى رهبرى خود نمى‌خواستند، بلكه او را به پيروى از خرافات و اباطيل خويش دعوت مى‌كردند.

قرآن با صراحت آنها را از اين اشتباه بزرگ در مى‌آورد، و به پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله دستور مى‌دهد كه به آنها «بگو: براى من ممكن نيست كه از پيش خود آن را تغيير دهم» (قُلْ ما يَكُونُ لِي أَنْ أُبَدِّلَهُ مِنْ تِلْقاءِ نَفْسِي).

سپس براى تأكيد اضافه مى‌كند: «من فقط پيروى از چيزى مى‌كنم كه بر من وحى مى‌شود» (إِنْ أَتَّبِعُ إِلَّا ما يُوحى‌ إِلَيَّ).

نه تنها نمى‌توانم تغيير و تبديلى در اين وحى آسمانى بدهم، بلكه «اگر كمترين تخلفى از فرمان پروردگار بكنم، از مجازات آن روز بزرگ (رستاخيز) مى‌ترسم» (إِنِّي أَخافُ إِنْ عَصَيْتُ رَبِّي عَذابَ يَوْمٍ عَظِيمٍ).

(آيه ١٦)- در اين آيه به دليل اين موضوع مى‌پردازد و مى‌گويد به آنها بگو:

من كمترين اراده‌اى از خودم در باره اين كتاب آسمانى ندارم «و اگر خدا مى‌خواست اين آيات را بر شما تلاوت نمى‌كردم و از آن آگاهتان نمى‌ساختم» (قُلْ لَوْ شاءَ اللَّهُ ما تَلَوْتُهُ عَلَيْكُمْ وَ لا أَدْراكُمْ بِهِ).

به دليل اين كه «سالها پيش از اين در ميان شما زندگى كردم» (فَقَدْ لَبِثْتُ فِيكُمْ عُمُراً مِنْ قَبْلِهِ). و هرگز اين گونه سخنان را از من نشنيده‌ايد، اگر آيات از ناحيه من بود لابد در اين مدت چهل سال از فكر من بر زبانم جارى مى‌شد و حد اقل گوشه‌اى از آن را بعضى از من شنيده بودند.

«آيا مطلبى را به اين روشنى درك نمى‌كنيد» (أَ فَلا تَعْقِلُونَ).

(آيه ١٧)- باز براى تأكيد اضافه مى‌كند كه من به خوبى مى‌دانم بدترين انواع‌