برگزيده تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٠٩ - ٢- دعاى گيراى يوسف!

عطيه الهى بهره گرفت و بى‌درنگ به آن چسبيد.

مأمور آب احساس كرد دلوش بيش از اندازه سنگين شده، هنگامى كه آن را با قوت بالا كشيد، ناگهان چشمش به كودك خردسال ماه پيكرى افتاد «فرياد زد: مژده باد، اين كودكى است» به جاى آب‌ (قالَ يا بُشْرى‌ هذا غُلامٌ).

كم كم گروهى از كاروانيان از اين امر آگاه شدند ولى براى اين كه ديگران باخبر نشوند و خودشان بتوانند اين كودك زيبا را به عنوان يك غلام در مصر بفروشند، «اين امر را به عنوان يك سرمايه نفيس از ديگران مخفى داشتند» (وَ أَسَرُّوهُ بِضاعَةً).

و گفتند: اين متاعى است كه صاحبان اين چاه در اختيار ما گذاشته‌اند تا براى او در مصر بفروشيم.

و در پايان آيه مى‌خوانيم: «و خداوند به آنچه آنها انجام مى‌دادند آگاه بود» (وَ اللَّهُ عَلِيمٌ بِما يَعْمَلُونَ).

(آيه ٢٠)- «و سر انجام يوسف را به بهاى كمى- چند درهم- فروختند» (وَ شَرَوْهُ بِثَمَنٍ بَخْسٍ دَراهِمَ مَعْدُودَةٍ).

و اين معمول است كه هميشه دزدان و يا كسانى كه به سرمايه مهمى بدون زحمت دست مى‌يابند از ترس اين كه مبادا ديگران بفهمند آن را فورا مى‌فروشند، و طبيعى است كه با اين فوريت نمى‌توانند بهاى مناسبى براى خود فراهم سازند.

و در پايان آيه مى‌فرمايد: «آنها نسبت به (فروختن) يوسف، بى‌اعتنا بودند» (وَ كانُوا فِيهِ مِنَ الزَّاهِدِينَ).

(آيه ٢١)- در كاخ عزيز مصر! داستان پرماجراى يوسف با برادران كه منتهى به افكندن او در قعر چاه شد به هر صورت پايان پذيرفت، و فصل جديدى در زندگانى اين كودك خردسال در مصر شروع شد.

به اين ترتيب كه يوسف را سر انجام به مصر آوردند، و در معرض فروش گذاردند و طبق معمول چون تحفه نفيسى بود نصيب «عزيز مصر» كه در حقيقت مقام وزارت يا نخست وزيرى فرعون را داشت گرديد.