برگزيده تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٣ - آيا جهان در شش روز آفريده شده؟

شايستگى شفاعت دارند، زيرا «آنها سرمايه‌هاى وجود خود را از دست داده و گرفتار خسران و زيانى شده‌اند كه تمام وجودشان را در بر مى‌گيرد» (قَدْ خَسِرُوا أَنْفُسَهُمْ).

و بر آنها ثابت مى‌شود كه بتها و معبودهاى ساختگى آنان در آنجا هيچ گونه نقشى ندارد «و معبودهايى را كه به دروغ ساخته بودند همگى از نظرشان گم مى‌شوند» (وَ ضَلَّ عَنْهُمْ ما كانُوا يَفْتَرُونَ).

از اين آيه استفاده مى‌شود كه انسان در اعمال خود مختار و آزاد است و الّا تقاضاى بازگشت به دنيا نمى‌كرد تا اعمال بد خود را جبران كند. و نيز استفاده مى‌شود كه جهان ديگر جاى انجام عمل و كسب فضيلت و نجات نيست.

(آيه ٥٤)- اين آيه معبود حقيقى و واقعى را با ذكر صفات خاصش معرفى مى‌كند، تا آنها كه حقيقت جو هستند قبل از فرا رسيدن رستاخيز در همين جهان او را به روشنى بشناسند، نخست مى‌گويد: «معبود و پروردگار شما آن كس است كه آسمانها و زمين را در شش روز آفريد» (إِنَّ رَبَّكُمُ اللَّهُ الَّذِي خَلَقَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ فِي سِتَّةِ أَيَّامٍ). يعنى «معبود» كسى جز «آفريدگار» نمى‌تواند باشد.

آيا جهان در شش روز آفريده شده؟

با توجه به مفهوم وسيع كلمه «ايّام» (روزها) و معادل آن در زبانهاى ديگر، پاسخ اين سؤال روشن است، زيرا بسيار مى‌شود كه «ايّام» به معنى «دورانها» به كار مى‌رود.

بنابراين خداوند مجموعه زمين و آسمان را در شش دوران متوالى آفريده است، هر چند اين دورانها گاهى به ميليونها يا ميلياردها سال بالغ شده است و علم امروز هيچ گونه مطلبى را كه مخالف اين موضوع باشد بيان نكرده است.

سپس قرآن مى‌گويد: «خداوند پس از آفرينش آسمان و زمين، زمام رهبرى آنها را به دست گرفت» (ثُمَّ اسْتَوى‌ عَلَى الْعَرْشِ).

يعنى، نه تنها آفرينش از اوست بلكه اداره و رهبرى جهان نيز با او مى‌باشد.

و اين پاسخى است به آنها كه جهان را در آفرينش نيازمند به خدا مى‌دانند نه‌