انتخاب كرده است و استفاده كردن از زيباييهاى طبيعت، لباسهاى زيبا و متناسب، به كار بردن انواع عطرها، و امثال آن، نه تنها مجاز شمرده شده بلكه به آن توصيه و سفارش نيز شده است.

(آيه ٣٣)- محرمات الهى! بارها ديده‌ايم كه قرآن مجيد هرگاه سخن از امر مباح يا لازمى به ميان مى‌آورد، بلافاصله از نقطه مقابل آن يعنى زشتيها و محرمات سخن مى‌گويد، تا هر دو بحث، يكديگر را تكميل كنند، در اينجا نيز به دنبال اجازه استفاده از مواهب الهى و زينتها و نفى تحريم آنها، سخن از محرمات به ميان آورده و بطور عموم، و سپس بطور خصوص انگشت روى چند نقطه مهم مى‌گذارد.

در آغاز از تحريم فواحش سخن مى‌گويد، مى‌فرمايد: اى پيامبر! «بگو:

پروردگار من تنها اعمال زشت و قبيح را حرام كرده است، اعم از اين كه آشكار باشد يا پنهان» (قُلْ إِنَّما حَرَّمَ رَبِّيَ الْفَواحِشَ ما ظَهَرَ مِنْها وَ ما بَطَنَ).

سپس موضوع را تعميم داده، مى‌گويد: «و (همچنين) گناه و ستم به ناحق را» (وَ الْإِثْمَ).

بار ديگر انگشت روى چند قسمت از بزرگترين گناهان گذاشته، مى‌گويد:

«و هرگونه ستم و تجاوز به ناحق به حقوق ديگران» (وَ الْبَغْيَ بِغَيْرِ الْحَقِّ).

سپس اشاره به مسأله شرك كرده، مى‌گويد: و نيز پروردگار من، حرام كرده «اين كه چيزى را كه خداوند دليلى براى آن نازل نكرده، شريك او قرار دهيد» (وَ أَنْ تُشْرِكُوا بِاللَّهِ ما لَمْ يُنَزِّلْ بِهِ سُلْطاناً).

آخرين چيزى را كه به عنوان محرمات روى آن تكيه مى‌كند، نسبت دادن چيزى به خدا بدون علم و آگاهى است، مى‌فرمايد: «و اين كه به خدا مطلبى نسبت دهيد كه نمى‌دانيد» (وَ أَنْ تَقُولُوا عَلَى اللَّهِ ما لا تَعْلَمُونَ).

(آيه ٣٤)- هر جمعيتى سر انجامى دارد! در اين آيه خداوند به يكى از قوانين آفرينش يعنى فنا و نيستى ملتها، اشاره مى‌كند و بحثهاى مربوط به زندگى فرزندان آدم در روى زمين و سر انجام و سرنوشت گنهكاران كه در آيات قبل گفته شد با اين بحث روشنتر مى‌شود؛ نخست مى‌گويد: «براى هر امتى زمان و مدت معينى‌