چهار پايان، و فوائد مختلفى كه از آنها عايد مى‌شود اشاره كرده، مى‌گويد: «خداوند چهار پايان را آفريد در حالى كه در آنها وسيله پوشش براى شماست و منافع ديگر و از گوشت آنها مى‌خوريد» (وَ الْأَنْعامَ خَلَقَها لَكُمْ فِيها دِفْ‌ءٌ وَ مَنافِعُ وَ مِنْها تَأْكُلُونَ).

جالب اين كه در ميان اين همه فوائد، قبل از هر چيز مسأله «پوشش» و «مسكن» را مطرح مى‌كند، زيرا بسيارى از مردم (بخصوص باديه نشينان) هم لباسشان از پشم و مو يا پوست تهيه مى‌شود، و هم خيمه‌هايشان كه آنها را از سرما و گرما حفظ مى‌كند، و به هر حال اين دليل بر اهميت پوشش و مسكن و مقدم بودن آن بر هر چيز ديگر است.

(آيه ٦)- جالب اين كه تنها به منافع معمولى و عادى اين چهار پايان سودمند اكتفا نمى‌كند بلكه روى جنبه استفاده روانى از آنها نيز تكيه كرده، مى‌گويد:

«و در اين حيوانات براى شما زينت و شكوهى است به هنگامى كه آنها را به استراحتگاهشان باز مى‌گردانيد، و هنگامى كه (صبحگاهان) به صحرا مى‌فرستيد» (وَ لَكُمْ فِيها جَمالٌ حِينَ تُرِيحُونَ وَ حِينَ تَسْرَحُونَ).

اين در واقع جمال استغناء و خودكفايى جامعه است، جمال توليد و تأمين فرآورده‌هاى مورد نياز يك ملت است، و به تعبير گوياتر جمال استقلال اقتصادى و ترك هرگونه وابستگى است!

(آيه ٧)- در اين آيه به يكى ديگر از منافع مهم بعضى از اين حيوانات اشاره كرده، مى‌گويد: «آنها بارهاى سنگين شما را (بر دوش خود) حمل مى‌كنند و به سوى شهر و ديارى كه جز با مشقت زياد به آن نمى‌رسيديد مى‌برند» (وَ تَحْمِلُ أَثْقالَكُمْ إِلى‌ بَلَدٍ لَمْ تَكُونُوا بالِغِيهِ إِلَّا بِشِقِّ الْأَنْفُسِ).

اين نشانه رحمت و رأفت خداوند است كه اين چهار پايان را با اين قدرت و نيرو آفريده است، و آنها را رام و تسليم شما نيز گردانيده «چرا كه پروردگار شما رءوف و رحيم است» (إِنَّ رَبَّكُمْ لَرَؤُفٌ رَحِيمٌ).

به اين ترتيب اين چهار پايان در درجه اول، پوشش و وسائل دفاعى براى انسان در برابر گرما و سرما توليد مى‌كنند، و در درجه بعد از فرآورده‌هاى لبنياتى آنها