در روايات متعددى كه ذيل آيه فوق از پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و ائمه معصومين عليهم السّلام نقل شده تعبيراتى ديده مى‌شود كه از اهميت فوق العاده نماز در مكتب اسلام پرده بر مى‌دارد.

از على عليه السّلام نقل شده كه مى‌فرمايد: با رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله در مسجد، در انتظار نماز بوديم كه مردى برخاست و عرض كرد: اى رسول خدا! من گناهى كرده‌ام.

پيامبر صلّى اللّه عليه و آله روى از او برگرداند. هنگامى كه نماز تمام شد همان مرد برخاست و سخن اول را تكرار كرد؛ پيامبر صلّى اللّه عليه و آله فرمود: آيا با ما اين نماز را انجام ندادى؟ و براى آن به خوبى وضو نگرفتى؟ عرض كرد: آرى! فرمود: اين كفاره گناه توست! نماز، انسان را در برابر گناه بيمه مى‌كند، و نيز نماز زنگار گناه را از آيينه دل مى‌زدايد.

نماز جوانه‌هاى ملكات عالى انسانى را در اعماق جان بشر مى‌روياند، نماز اراده را قوى و قلب را پاك و روح را تطهير مى‌كند، و به اين ترتيب نماز در صورتى كه به صورت جسم بى‌روح نباشد مكتب عالى تربيت است.

(آيه ١١٥)- به دنبال برنامه انسان ساز نماز و بيان تأثيرى كه حسنات در زدودن سيئات دارد در اين آيه فرمان به «صبر» مى‌دهد، و مى‌گويد: «و شكيبا باش كه خدا اجر نيكوكاران را ضايع نمى‌كند» (وَ اصْبِرْ فَإِنَّ اللَّهَ لا يُضِيعُ أَجْرَ الْمُحْسِنِينَ). يعنى نيكوكارى بدون صبر و ايستادگى ميسر نيست.

واژه «صبر» هرگونه شكيبايى در برابر مشكلات، مخالفتها، آزارها، هيجانها، طغيانها و مصائب گوناگون را شامل مى‌شود.

«صبر» يك اصل كلى و اساسى است كه در مواردى از قرآن همراه با نماز ذكر شده است شايد به اين دليل كه نماز در انسان «حركت» مى‌آفريند و دستور صبر، مقاومت ايجاد مى‌كند، و اين دو يعنى «حركت» و «مقاومت» هنگامى كه دست به دست هم دهند عامل اصلى هرگونه پيروزى خواهند شد.

(آيه ١١٦)- عامل تباهى جامعه‌ها! براى تكميل بحثهاى گذشته در اين آيه و آيه بعد يك اصل اساسى اجتماعى كه ضامن نجات جامعه‌ها از تباهى است‌