برگزيده تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٩٦ - جزيه چيست؟

به همين دليل يهود او را يكى از نجات دهندگان و زنده كنندگان آيين خويش مى‌دانند و به همين جهت براى او فوق العاده احترام قائلند.

اين موضوع سبب شد كه گروهى از يهود لقب «ابن اللّه» (فرزند خدا) را براى او انتخاب كنند.

(آيه ٣١)- در اين آيه به شرك عملى آنان (در مقابل شرك اعتقادى) و يا به تعبير ديگر «شرك در عبادت» اشاره كرده، مى‌گويد: «يهود و نصارى دانشمندان و راهبان خود را، خدايان خود، در برابر پروردگار قرار دادند» (اتَّخَذُوا أَحْبارَهُمْ وَ رُهْبانَهُمْ أَرْباباً مِنْ دُونِ اللَّهِ).

و نيز «مسيح فرزند مريم را به الوهيت پذيرفتند» (وَ الْمَسِيحَ ابْنَ مَرْيَمَ).

شك نيست كه يهود و نصارى در برابر علماء و راهبان خود سجده نمى‌كردند ولى از آنجا كه خود را بدون قيد و شرط در اطاعت آنان قرار داده بودند و حتى احكامى را كه بر خلاف حكم خدا مى‌گفتند واجب الاجرا مى‌شمردند قرآن از اين پيروى كوركورانه و غير منطقى تعبير به «اتخاذ رب» كرده است.

در پايان آيه روى اين مسأله تأكيد مى‌كند كه تمام اين بشر پرستيها بدعت و از مسائل ساختگى است «هيچ گاه به آنها دستورى داده نشده جز خداوند يكتا را بپرستند» (وَ ما أُمِرُوا إِلَّا لِيَعْبُدُوا إِلهاً واحِداً).

«معبودى كه هيچ كس جز او شايسته پرستش نيست» (لا إِلهَ إِلَّا هُوَ).

«معبودى كه منزه است از آنچه آنها شريك وى قرار مى‌دهند» (سُبْحانَهُ عَمَّا يُشْرِكُونَ).

قرآن مجيد در آيه فوق درس بسيار پرارزشى به همه پيروان خود مى‌دهد و يكى از عاليترين مفاهيم توحيد را ضمن آن خاطر نشان مى‌سازد، و مى‌گويد: هيچ مسلمانى حق ندارد اطاعت بى‌قيد و شرط انسانى را بپذيرد، زيرا اين كار مساوى است با پرستش او، همه اطاعتها بايد در چارچوب اطاعت خدا در آيد و پيروى از دستور انسانى تا آنجا مجاز است كه با قوانين خدا مخالفت نداشته باشد اين انسان هر كس و هر مقامى مى‌خواهد باشد.