برگزيده تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٦١ - محتواى سوره رعد

طبقات پياز روى هم قرار داشتند ولى حدود هزار سال بعد از نزول اين آيات، علم و دانش بشر به اينجا رسيد كه افلاك پوست پيازى، بكلى موهوم است و آنچه واقعيت دارد، اين است كه كرات آسمانى هر كدام در مدار و جايگاه خود، معلق و ثابتند، بى‌آنكه تكيه گاهى داشته باشند، و تنها چيزى كه آنها را در جاى خود ثابت مى‌دارد، تعادل قوه جاذبه و دافعه است.

اين تعادل جاذبه و دافعه به صورت يك ستون نامرئى، كرات آسمان را در جاى خود نگه داشته است.

سپس مى‌فرمايد: خداوند «بعد (از آفرينش اين آسمانهاى بى‌ستون كه نشانه بارز عظمت قدرت بى‌انتهاى اوست) بر عرش استيلا يافت» و زمام تدبير جهان را در كف قدرت گرفت‌ (ثُمَّ اسْتَوى‌ عَلَى الْعَرْشِ).

بعد از بيان آفرينش آسمانها و حكومت پروردگار بر آنها، سخن از تسخير خورشيد و ماه مى‌گويد: او كسى است كه: «خورشيد و ماه را مسخر و فرمانبردار و خدمتگذار ساخت» (وَ سَخَّرَ الشَّمْسَ وَ الْقَمَرَ).

اما اين نظام جهان ماده جاودانى و ابدى نيست، «و هر كدام (از اين خورشيد و ماه) تا سر آمد مشخصى كه براى آنها تعيين شده است در مسير خود به حركت ادامه مى‌دهند» (كُلٌّ يَجْرِي لِأَجَلٍ مُسَمًّى).

و به دنبال آن مى‌افزايد كه: اين آمد و شدها و دگرگونيها بى‌حساب و كتاب نيست و بدون نتيجه و فايده نمى‌باشد بلكه «اوست كه همه كارها را تدبير مى‌كند» (يُدَبِّرُ الْأَمْرَ). و براى هر حركتى حسابى، و براى هر حسابى هدفى در نظر گرفته است.

«او آيات خويش را براى شما بر مى‌شمرد و ريزه كاريهاى آنها را شرح مى‌دهد تا به لقاى پروردگار و سراى ديگر ايمان پيدا كنيد» (يُفَصِّلُ الْآياتِ لَعَلَّكُمْ بِلِقاءِ رَبِّكُمْ تُوقِنُونَ).

(آيه ٣)- اين آيه، آيات الهى را در عالم بالا نشان مى‌دهد و انسان را به مطالعه زمين و كوهها و نهرها و انواع ميوه‌ها و طلوع و غروب خورشيد دعوت‌