برگزيده تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٦٥ - هر گونه پيوندى با دشمنان بايد قطع شود

و در پايان آيه به مسلمانان با اين عبارت نويد پيروزى مى‌دهد كه: «بدانيد خدا با پرهيزكاران است» (وَ اعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ مَعَ الْمُتَّقِينَ).

اين تعبير ممكن است علاوه بر آنچه گفته شد، اشاره به اين معنى نيز باشد كه توسل به خشونت و شدت عمل بايد توأم با تقوا باشد، و هيچ گاه از حدود انسانى تجاوز نكند.

(آيه ١٢٤)- تأثير آيات قرآن بر دلهاى آماده و آلوده: به تناسب بحثهايى كه در باره منافقان و مؤمنان گذشت، در اين آيه و آيه بعد اشاره به يكى از نشانه‌هاى بارز اين دو گروه شده است.

نخست مى‌گويد: «و هنگامى كه سوره‌اى نازل مى‌شود، بعضى از منافقان به يكديگر مى‌گويند: ايمان كداميك از شما را نزول اين سوره افزون ساخت»؟ (وَ إِذا ما أُنْزِلَتْ سُورَةٌ فَمِنْهُمْ مَنْ يَقُولُ أَيُّكُمْ زادَتْهُ هذِهِ إِيماناً).

و با اين سخن مى‌خواستند عدم تأثير سوره‌هاى قرآن و بى‌اعتنايى خود را نسبت به آنها بيان كنند.

اما قرآن با لحن قاطعى به آنها پاسخ مى‌دهد و ضمن تقسيم مردم به دو گروه، مى‌گويد: «اما كسانى كه ايمان آورده‌اند! نزول اين آيات بر ايمانشان افزوده و آنها به فضل و رحمت الهى خوشحالند» (فَأَمَّا الَّذِينَ آمَنُوا فَزادَتْهُمْ إِيماناً وَ هُمْ يَسْتَبْشِرُونَ).

(آيه ١٢٥)- «و اما آنها كه در دلهايشان بيمارى (نفاق و جهل و عناد و حسد) است، پليدى تازه‌اى بر پليديشان مى‌افزايد»! (وَ أَمَّا الَّذِينَ فِي قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ فَزادَتْهُمْ رِجْساً إِلَى رِجْسِهِمْ).

چرا كه در برابر هر فرمان تازه‌اى نافرمانى و عصيان جديدى مى‌كنند و در مقابل هر حقيقت لجاجت جديدى، و اين سبب تراكم عصيانها و لجاجتها، در وجودشان مى‌شود، و چنان ريشه‌هاى اين صفات زشت در روح آنان قوى مى‌گردد «و سر انجام در حال كفر و بى‌ايمانى از دنيا خواهند رفت» (وَ ماتُوا وَ هُمْ كافِرُونَ).

قرآن در دو آيه بالا بر اين واقعيت تأكيد مى‌كند كه تنها وجود برنامه‌ها