(آيه ١٨٢)- مجازات استدراج: در اين آيه و آيه بعد يكى از مجازاتهاى الهى كه به صورت يك سنّت در باره بسيارى از گنهكاران سركش اجرا مى‌شود، بيان شده و آن «عذاب استدراج» است.

استدراج در دو مورد از قرآن مجيد آمده است. يكى در آيه مورد بحث و ديگرى در آيه ٤٤ سوره قلم و هر دو مورد در باره انكار كنندگان آيات الهى است.

خداوند در اين آيه مى‌فرمايد: «آنها كه آيات ما را تكذيب و انكار كردند تدريجا، مرحله به مرحله، از راهى كه نمى‌دانند، در دام مجازات گرفتارشان مى‌كنيم» و زندگى آنها را درهم مى‌پيچيم‌ (وَ الَّذِينَ كَذَّبُوا بِآياتِنا سَنَسْتَدْرِجُهُمْ مِنْ حَيْثُ لا يَعْلَمُونَ).

(آيه ١٨٣))- در اين آيه همان مطلب را به اين صورت تأكيد مى‌كند: چنان نيست كه با شتابزدگى چنين كسانى را فورا مجازات كنم، بلكه «به آنها مهلت و فرصت كافى (براى تنبه و بيدارى) مى‌دهم» و هنگامى كه بيدار نشدند، گرفتارشان مى‌سازم‌ (وَ أُمْلِي لَهُمْ). زيرا كسانى شتاب و عجله مى‌كنند كه قدرت كافى ندارند و مى‌ترسند فرصت از دستشان برود «ولى نقشه من و مجازاتهايم آنچنان قوى و حساب شده است» كه هيچ كس را قدرت فرار از آن نيست‌ (إِنَّ كَيْدِي مَتِينٌ).

اين آيه به همه گنهكاران هشدار مى‌دهد كه تأخير كيفر الهى را دليل بر پاكى و درستى خود، و يا ضعيف و ناتوانى پروردگار، نگيرند، و ناز و نعمتهايى را كه در آن غرقند، نشانه تقربشان به خدا ندانند، چه بسا اين پيروزيها و نعمتهايى كه به آنها مى‌رسد مقدمه مجازات استدراجى پروردگار باشد، خدا آنها را غرق نعمت مى‌كند و به آنها مهلت مى‌دهد و بالا و بالاتر مى‌برد، اما سر انجام چنان بر زمين مى‌كوبد كه اثرى از آنها باقى نماند و تمام هستى و تاريخشان را درهم مى‌پيچد.

از امام صادق عليه السّلام در تفسير آيه فوق چنين نقل شده كه فرمود: «منظور از اين آيه بنده گنهكارى است كه پس از انجام گناه، خداوند او را مشمول نعمتى قرار مى‌دهد ولى او نعمت را به حساب خوبى خودش گذاشته و از استغفار در برابر گناه غافلش مى‌سازد».