... مقدمه‌ عالمان ربّانى، ستارگان پرفروغى هستند كه در هر عصرى در آسمان علم و عمل مى‌درخشند و با كسب نور و گرما از خورشيد رسالت و امامت هم خود نورانى مى‌شوند و هم زمينيان را به سوى منابع نور و بركت دودمان وحى، رهنمون مى‌شوند و بدين سان آنان را بر بال عرفان ناب محمدى صلى الله عليه و آله نشانده و به مشكات ملكوت، عروج مى‌دهند. قرآن مجيد در وصف آنان فرموده است:
«وَجَعَلْنَا بَيْنَهُمْ وَبَيْنَ الْقُرَى الَّتِي بَارَكْنَا فِيهَا قُرىً ظَاهِرَةً وَقَدَّرْنَا فِيهَا السَّيْرَ سِيرُوا فِيهَا لَيَالِيَ وَأَيَّاماً آمِنِينَ» «١» و ميان آنها و شهرهايى كه بركت داده بوديم، آبادى‌هاى آشكارى قرار داديم؛ و حركت ميان آنها را به طور متناسب مقرّر داشتيم [و به آنان گفتيم:] شب‌ها و روزها در ميان اين آباديها با ايمنى حركت كنيد.
امام باقر عليه السلام در تفسير اين آيه شريف فرمود: «آن شهرهاى مبارك ما هستيم و آبادى‌هاى آشكار، فرستادگان، راويان و فقهاى شيعه‌اند كه علم‌