«فَلْيَنْظُرِ الْانْسانُ الى‌ طَعامِهِ» «١» انسان بايد به غذايش، نيك بنگرد.
امام باقر عليه السلام در بيان «طعام» در اين آيه مى‌فرمايد:
«عِلْمُهُ الَّذى‌ يَأخُذُهُ عَنْ مَنْ يَأْخُذُهُ» «٢» منظور دانش اوست كه فرا مى‌گيرد. (بايد دقت كند كه) آن را از چه كسى مى‌گيرد.
بر اين اساس خود ساخته بودن معلمان دينى و مربيان تربيتى در اسلام يك اصل است كه بدون آن، تعليم وتربيت، ره به جايى نخواهد برد.
حضرت امام خمينى قدس سره، با وقوف كامل بر اين اصل اساسى تربيتى، نخست تلاش كرد تا خود بر قله تهذيب و اخلاق اسلامى جاى گيرد؛ خويشتن را از همه رذايل اخلاقى بپالايد و افكار و كردارش را با فضايل انسانى بيارايد، سپس زمام رهبرى خلق را به دست گيرد و آنان را از ظلمت به سوى نور هدايت نمايد. امام در سال‌هاى نخستين زندگى و در دوران نوجوانى و جوانى، تربيتى الهى يافت و در وادى خودسازى و صيقل دادن روح گام نهاد. و هرگز گرد دنيا پرستى و حب جاه و مقام نگشت و گوهر ارزشمند نفس را به بهاى ناچيز هوا و هوس نفروخت و به جاى بندگى دنيا و نفس امّاره، بنده خدا شد و با گردن نهادن به طوق بندگى خدا، آزاده‌ترين مرد جهان گشت، آنگاه توانست ملّتى را از زير يوغ ستمگران آزاد نمايد. گويا خود به اين مقام رسيده كه مى‌نويسد: