سيره اخلاقى تربيتى امام خمينى(ره) - الهامى نيا، على اصغر - الصفحة ١٨١
١١ اعتماد به نفس اعتماد به نفس يا استقلال شخصيت، حالت روانى زيبايى است كه نصيب نفس مطمئنه مىگردد. به اين بيان كه: بعد روحى انسان، كه برگرفته از روح خدايى است به مرحلهاى از خودسازى و وارستگى مىرسد كه خالص و الهى مىگردد و خود را از هر گونه وابستگى به ماديات درونى و برونى مىرهاند.
آنگاه خويشتن را از دادههاى الهى پرمىكند، مىپروراند و تقويت مىكند و به مرحلهاى مىرسد كه جز با ياد خدا آرام و اطمينان نمىيابد؛ زيرا:
«... الا بِذِكْرِ اللَّهِ تَطمَئِنُّ الْقُلُوبُ» «١» هان! با ياد خدا دلها آرام مىگيرد.
چنين دلى- كه جايگاه و تجلّى گاه نام و نور خدا گشته- بر يافتههاى خويش، كه جز فيض الهى نيست، اعتماد كرده، موسىوار، با فرعونيان درمىافتد و با «يد بيضا و عصاى» اطمينان هر طلسمى را مىشكند و همواره خود را در محضر و منظر خدا مىبيند كه به موسى و هارون فرمود:
«لا تَخافا انَّنى مَعَكُما اسْمَعُ وَ ارى» «٢» نترسيد. من، حتماً با شما هستم، مىشنوم و مىبينم.