و امام زمان عليه السلام را عصاره خلقت مى‌داند. «١» با چنين ديدگاهى كه امام خمينى قدس سره نسبت به اهل بيت عليهم السلام دارد، طبيعى است كه واله و شيداى آن بزرگان معصوم باشد، در راه مكتبشان جانفشانى كند، دنيا را به سوى آنان بخواند، هر پگاه و شامگاه بدانان توسّل جويد، در مصيبت آنان سخت بگريد و از شادى آنها شادمان گردد، كه در اينجا تنها به سه بخش؛ زيارت، بزرگداشت و عشق به اهل بيت (ع) اشاره مى‌كنيم:
١- زيارت: زيارت تربت مطهر پيشوايان معصوم، شهيدان و صالحان، در فرهنگ انقلابى شيعه، جايگاهى خاص دارد و آن جايگاههاى رفيع، همواره الهام بخش مردان خدا و نيك‌سرشت بوده است. امام خمينى رضوان الله عليه حدود دوازده سال در جوار مرقد مولى الموحدين على عليه السلام به صورت تبعيد به سر مى‌برده:
امام خمينى‌از روزى كه وارد نجف اشرف شدند تا روزى كه‌از نجف مهاجرت كردند هر شب، سه ساعت پس از غروب آفتاب- در تابستان و زمستان- به حرم حضرت على (ع) مشرّف مى‌شد. اين برنامه هرگز ترك نمى‌شد؛ حتى يك سال در عراق كودتايى به وقوع پيوست و حكومت نظامى اعلام شد، در آن شب هم زيارت امام ترك نشد. شهيد حاج آقا مصطفى مى‌گفت: در آن شب متوجّه شديم كه امام داخل اتاق نيست، جاهاى ديگر ساختمان را گشتيم ولى امام را نيافتيم تا اينكه رفتيم پشت بام، ملاحظه كرديم كه امام رو به حرم مطهر ايستاده و زيارت نامه مى‌خواند. «٢» تشرّف امام خمينى به حرم مطهر اميرمؤمنان عليه السلام، با آداب خاصى‌