سيره اخلاقى تربيتى امام خمينى(ره) - الهامى نيا، على اصغر - الصفحة ٥٠
«إِنَّكَ لَا تَهْدِي مَنْ أَحْبَبْتَ وَلكِنَّ اللَّهَ يَهْدِي مَن يَشَاءُ ...» «١» تو نمىتوانى هر كه را بخواهى هدايت كنى ولى خدا هر كس را بخواهد هدايت مىكند.
خداوند، بر عزم و اراده اشخاص تأثير مىگذارد و آنها را تحريك و تشويق مىكند و توفيق و مشيت الهى يار آنها مىشود و تصميم مىگيرند كه معارف و راهنمايىهاى الهى را از مربيان ربانى دريافت كنند و به كار گيرند و از اين رهگذر به هدايت و سعادت دست مىيابند.
اين توفيق الهى نيز هنگامى نصيب فرد مىشود كه خود گامهاى نخست را بردارد و مبدأ و راه را بيابد و رفتن را شروع كند از اين رو بخش فراوانى از مسائل تربيتى، دعوت و درخواست از متربى براى راهيابى و ادامه واهميت و پيگيرى كار است و تلاش و خواست، او را در رديف اصول تعليم و تربيت قرار مىدهد. از اين رو قرآن مجيد با خطابهاى گوناگونى، انسان را به اين وظيفه تربيتى و اصل اساسى، واقف مىكند و در يك جمله مىفرمايد:
«يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا عَلَيْكُمْ أَنْفُسَكُمْ لَا يَضُرُّكُم مَن ضَلَّ إِذَا اهْتَدَيْتُمْ ...» «٢» اى كسانى كه ايمان آوردهايد، مراقب خود باشيد؛ اگر شما هدايت يابيد، گمراهى گمراهان به شما زيانى نمىرساند.
امام امت نيز در رهنمودهاى تربيتى خويش بر چنين اصلى تكيه