٧ عزّت و كرامت‌ عزّت يعنى حالتى كه مانع شكست انسان مى‌شود، ارض عزاز از همين ريشه است؛ يعنى زمين سخت ونفوذناپذير كه نوك كلنگ در آن كارگر نمى‌افتد. «١» عزّت در آيات قرآنى به معناى، صلابت، پيروزى بدون شكست، دست نايافتنى، سختى و حميّت و مردانگى به كار رفته است. «٢» منبع عزّت، نزد خدا و عزيز واقعى اوست و آن كه بخواهد عزّت يابد بايد از او بخواهد:
«مَنْ كانَ يُريدُ الْعِزَّةَ فَلِلَّهِ الْعِزَّةُ جَميعاً ...» «٣» هر كس عزت مى‌خواهد [بايد از خدا بگيرد زيرا] همه عزّت از آن خداست.
و رسول خدا صلى الله عليه و آله و مؤمنان واقعى- از راه ايمان به خدا- بدان دست يافته‌اند:
«وَ لِلَّهِ الْعِزَّةُ وَ لِرَسُولِهِ وَ لِلْمُؤْمِنينَ» «٤» عزّت، از آن خدا و پيامبرش و مؤمنان است.
و به همين دليل، عزّت و كرامت نفس، از اصول اخلاق اسلامى است‌