بندگى نيز مراتبى دارد كه كمترين آن انجام واجبات و ترك محرّمات و درجه بالاتر، رعايت مستحبّات و ترك مكروهات و پايبندى به عمل صالح و مرحله آخر، بجز از خدا نديدن و گامى بدون رضايت او برنداشتن است. «١» امام خمينى (ره) عابدى فرزانه‌ عبادت از ديدگاه امام سكّوى پروازى بود كه به وسيله آن مى‌توانست به خدايش نزديك گردد و جان خود را از آلودگى‌ها پاك سازد و در فضايى سالم و الهى تنفس نموده، روح خود را از بندهاى غيرخدايى آزاد نمايد. امام با بندگى خود به يقين ناب نايل گشته و از شك و خيال هاى واهى و گمان هاى ناروا دور ماند و براى خود قلبى سليم، جانى آرام و درونى نورانى ساخت و در خدا فانى شد و تمام لحظات در محضر خدا زيست. خدا را با زبانى بى‌ريا و نيّتى خالص خواند. ذكر و زيارت و تلاوت و زمزمه‌هاى عاشقانه رفيق او بود. روزه‌هاى طاقت‌فرسا در گرماى نجف و نوافل شبانه‌روزى صيقل جانش بود، تا نماز را با نوافل نمى‌خواند افطار نمى‌كرد، هيچ گاه طلوع فجر چشم او را خفته نيافت و در حقيقت اگر لحظات عمر گرانبهاى او را عبادت بدانيم سخنى به گزاف نگفته‌ايم. زيرا خدا را شناخت و در جهت بندگى او حركت نمود. كه اين به فرموده امام صادق (ع) برترين عبادت است؛ «افْضَلُ الْعِبادَةِ، الْعِلْمُ بِاللَّهِ وَ التَّواضُعُ لَهُ» «٢» برترين پرستش، شناخت خدا و فروتنى براى اوست.