صورت مى‌گرفت كه شايان توجه است؛ امام با كمال ادب و متانت، اذن دخول مى‌خواند. از طرف پايين پا وارد حرم مى‌شد، مقيّد بود كه از بالاى سر مطهر حضرت امير (ع) عبور نكند، هنگامى كه مقابل ضريح مطهر مى‌رسيد، «زيارت امين اللّه» يا زيارت ديگرى را با نهايت اخلاص مى‌خواند، دوباره به طرف پايين پابرمى‌گشت و در گوشه‌اى نشسته، زيارت و دعا مى‌خواند.
سپس دو ركعت نماز مى‌خواند، آنگاه با ادب خاصى حرم را ترك مى‌گفت. «١» همچنين نقل كرده‌اند:
حضرت امام در اغلب ايام زيارتى، در كنار قبر امام حسين عليه السلام بود و در دهه عاشورا، هر روز، زيارت عاشورا را با صد مرتبه سلام و صد مرتبه لعن مى‌خواندند. «٢» همچنين:
حضرت امام تا وقتى در قم بودند، به طور مرتب هر روز پس از درس صبح و گاهى پس از درس عصر، به حرم مطهّر حضرت معصومه سلام الله عليها مشرف مى‌شدند و حضور در نماز جماعت ايشان هرگز ترك نمى‌شد و در حرم، معمولًا زيارت جامعه مى‌خواندند. «٣» ٢- بزرگداشت: مقام والا، شخصيت بى‌نظير و جايگاه ولايت الهى معصوم ايجاب مى‌كند كه همواره مورد تقديس، تكريم و احترام فوق العاده قرارگيرد، نامش با عزّت و احترام برده شود، سخنش ارج نهاده شود، افكار و عقايدش پيروى گردد، روز تولد و ارتحالش گرامى‌ سيره اخلاقى تربيتى امام خمينى(ره) ١٣١ جلوه‌هايى از وارستگى امام ص : ١٣٠ داشته شود و حضرت امام خمينى قدس سره در بزرگداشت شخصيت معصومين (ع) اهتمامى‌