آرزوى سعادت مى‌كند. امام بارها در كنار تلويزيون- كه صحنه‌هاى فقر و محروميت نشان داده مى‌شود- گريه كرده‌اند، هنگام اقامت در قم، روزها متجاوز از شش ساعت با مردم ديدار مى‌كردند و ابداً ابراز خستگى نمى‌كردند و در ملاقاتهاى با مسؤولين سفارش مى‌كردند كه شما بايد خدمتگزار مردم باشيد و به‌اعضاى دفتر اخطار مى‌كردند كه مبادا با مردم بدرفتارى شود «١» حجة الاسلام واعظ طبسى مى‌گويد:
در سال ٤٢ ... پس از آنكه امام از زندان شاه به منزلشان منتقل شد، بنده به عنوان نماينده حوزه علميه‌مشهد همراه عده‌اى‌از اساتيد خدمت امام رفتيم كه عرض‌ارادت‌كنيم ... ٣٥ دقيقه درخدمت امام صحبت كردم، حادثه ١٥ خرداد را براى امام توضيح دادم و امام حدود ٢٠ دقيقه اشك مى‌ريخت. «٢» قلب مهربان امام چنان براى مردم مى‌تپيد كه كمترين رنج آنان را تحمّل نمى‌كرد و هيچ گاه اجازه نمى‌داد كه به خاطر او مردم در زحمت بيفتند گر چه در حد كنار زدن مردم از جلو راه باشد، حجة الاسلام ناصرى در اين باره مى‌گويد:
وقتى (در نجف) به حرم مى‌رفتيم، امام اجازه نمى‌داد حتى يك نفر را كنار بزنيم و افرادى كه با آقا بودند، جرأت چنين كارى را نداشتند؛ يادم مى‌آيد كه يك شبِ عيد، حرم خيلى شلوغ بود، من براى اينكه به طرف امام هجوم نشود، دستم را جلو بردم تا شخصى را كنار بزنم ولى امام پيشدستى كرد و دست مرا عقب كشيد. همچنين اگر به كسى اشاره مى‌كرديم كه جايش را به‌