رهبرى و حسن خلق‌ رسول اكرم صلى الله عليه و آله به عنوان رهبر اسلام، خوش خويى را در حد كمال داشت تاجايى كه‌از سوى‌خداوند به مدال انَّكَ لَعَلى خُلُقٍ عَظيمٍ «١» مفتخر گشت.
با تأمّل در اين آيه شريفه و اخلاق بسيار نيكوى پيامبر و جانشينان معصومش درمى‌يابيم كه خوش خويى از ضروريات اخلاق رهبرى در اسلام است و هر كس بهره بيشترى از آن داشته باشد به نبى اكرم نزديكتر است؛ چرا كه فرمود:
«اشْبَهُكُمْ بى احْسَنُكُمْ اخْلاقاً» «٢» خوشخوترين شما شبيه‌ترين كس به من است.
آراستن قدرت رهبرى و حكومت به خوش خلقى كارى مدبّرانه است كه بسان دژى پولادين از كيان رهبرى صيانت مى‌كند؛ چنانكه‌امام على ٧ فرمود:
«حُسْنُ السّيرَةِ جَمالُ الْقُدْرَةِ وَ حِصْنُ الْامْرَةِ» «٣» نيكو سيرتى زينت قدرت و دژ حكومت است.
مقام ارجمند ولايت اقتضا دارد كه «رهبر» در رأس هرم امّت با رويى خوش، سيرتى زيبا و چهره‌اى شاد و بشّاش با مردم روبه‌رو شود، چنين حالتى سبب مى‌شود كه شهروندان كشور اسلامى همواره آن حالت زيبا را به ذهن بسپارند و پيوندى عاطفى و قلبى با او برقرار سازند. اميرمؤمنان (ع) در اين باره نيز مى‌فرمايد: