فصل چهارم امام، احياگر ارزش‌هاى اخلاقى‌ اگر مجموعه انديشه، عمل و اوصاف آدمى را به درختى تشبيه كنيم، ريشه و ساقه آن را افكار (عقايد)، شاخ و برگش را اعمال و ثمره‌اش را اخلاق تشكيل مى‌دهد و پيداست كه ميوه سالم همواره بر درختى پيدا مى‌شود كه ريشه و ساقه و شاخه سالم داشته باشد، به همين دليل اولياى الهى نخست به تصحيح عقايد مردم مى‌پردازند و در پرتو آن، اعمال و اخلاق آنان را نيز تنزيه و تهذيب مى‌نمايند تا به «تزكيه» كه هدف نهايى بعثت انبيا است، نايل گردند. جامعه آرمانى اسلام بر علم و حكمت و اخلاق بنياد مى‌شود. چنان كه حضرت ابراهيم و اسماعيل عليه السلام هنگام تجديد بناى كعبه شريف از خداوند چنين خواستند:
«رَبَّنَا وَابْعَثْ فِيهِمْ رَسُولًا مِنْهُمْ يَتْلُوا عَلَيْهِمْ آيَاتِكَ وَيُعَلِّمُهُمُ الْكِتَابَ وَ الْحِكْمَةَ وَيُزَكِّيهِمْ ...» «١» پروردگارا در ميان ايشان، پيامبرى از خودشان برانگيز تا آيات تو را بر آنها بخواند و آنان را كتاب و حكمت بياموزد و تربيت كند.
دعاى معماران كعبه، مستجاب و بزرگ‌ترين پيامبر الهى، حضرت‌